I. اصول حذف نیتروژن آمونیاک
1. حذف نیتروژن آمونیاک: در شرایط هوازی ، باکتری های نیتریت ابتدا نیتروژن آمونیاک را به نیتروژن نیتریت اکسید می کنند. باکتری های نیترات سپس نیتروژن نیتریت را به نیتروژن نیترات اکسید می کنند. این فرایند نیتریفیکاسیون نامیده می شود. نیتروژن آمونیاک برداشته می شود و فقط نیتروژن نیترات را برای درمان باقی می گذارد.
توجه: اصطلاح "باکتری های نیتریک کننده" که اغلب مورد استفاده قرار می گیرد ، یک اصطلاح کلی برای باکتری های نیتریت و باکتری های نیترات است.
منطق: کل نیتروژن=(نیتروژن آلی + نیتروژن آمونیاک + نیتروژن نیتروژن + نیتروژن نیترات). کاهش هر یک از این عناصر منجر به کاهش مربوط به نیتروژن کل می شود.
فرآیند تبدیل کلی: نیتروژن آلی → نیتروژن آمونیاک → نیتروژن نیترات → نیتروژن نیتروژن → نیتروژن نیتروژن → گاز نیتروژن
2. بخشی از روند تبدیل
فرآیند نیتریفیکاسیون: نیتروژن آمونیاک → نیتروژن نیترات → نیتروژن نیترات (در یک مخزن هوازی انجام می شود)
فرآیند دفع: نیتروژن نیترات → نیتروژن نیتروژن → گاز نیتروژن (در یک مخزن اکسیژن انجام شده است)
در مرحله بعد ، دلایل سطح بیش از حد نیتروژن آمونیاک را از سه منظر توضیح خواهیم داد: فرآیند ، تأثیرگذار و تجهیزات.
ii. مسائل مربوط به کنترل فرآیند
1. اکسیژن حل نشده کافی
در مرحله نیتریفیکاسیون ، اگر سطح اکسیژن محلول خیلی کم باشد ، فعالیت باکتری های نیتریک کننده مهار می شود ، نیتروژن آمونیاک را نمی توان به طور کامل به نیتروژن نیترات تبدیل کرد و راندمان حذف نیتروژن آمونیاک کاهش می یابد.
راه حل: از یک مانیتور اکسیژن محلول آنلاین برای نظارت بر غلظت اکسیژن محلول در مخزن هوادهی در زمان واقعی استفاده کنید و میزان هوادهی را بر این اساس تنظیم کنید. DO از مخلوط فرآیند نیتریفیکاسیون باید با 2.0 میلی گرم در لیتر ، به طور کلی بین 2.0 تا 4.0 میلی گرم در لیتر کنترل شود. در عمل ، 2.0-3.0 میلی گرم در لیتر کافی است. در طی فرآیند عیب یابی ، توصیه می شود از یک مانیتور اکسیژن محلول دستی برای جلوگیری از خرابی های نظارت آنلاین استفاده کنید.
2. نسبت چرخش نادرست
یک نسبت چرخش بیش از حد کم منجر به لجن فعال شده کافی برای ورود به مخزن هوادهی می شود و باعث کاهش جذب میکروبی و ظرفیت تجزیه نیتروژن آمونیاک می شود. در مقابل ، نسبت به چرخش بالا ، از نظر تئوری ، بر حذف نیتروژن آمونیاک به دلیل غنی سازی میکروبی تأثیر نمی گذارد. با این حال ، اگر تأثیر داشته باشد ، ممکن است سرعت جریان آب را در مخزن هوادهی افزایش دهد ، HRT مؤثر را کوتاه کند و زمان واکنش را برای نیتریفیکاسیون محدود کند ، بنابراین بر راندمان واکنش تأثیر می گذارد.
راه حل: نسبت چرخش را با استفاده از یک فرمول تجربی بر اساس شرایط عملکردی شفاف کننده ثانویه و عملکرد تسویه لجن تعیین کنید. نسبت چرخش را به طور مناسب بر اساس شرایط واقعی تنظیم کنید ، به طور کلی آن را بین 20 ٪ تا 100 ٪ حفظ کنید.
3. زمان نگهداری هیدرولیک خیلی کوتاه
زمان احتباس هیدرولیک خیلی کوتاه در سیستم تصفیه فاضلاب به این معنی است که آلاینده های موجود در فاضلاب برای زمان کافی در معرض میکروارگانیسم ها قرار نمی گیرند. آلاینده هایی مانند نیتروژن آمونیاک را نمی توان به اندازه کافی جذب کرد ، تجزیه کرد و توسط میکروارگانیسم ها تبدیل شد و در نتیجه نیتروژن آمونیاک بیش از حد در پساب ایجاد می شود.
راه حل: برای اطمینان از زمان احتباس هیدرولیک (HRT) ، روش ورودی آب و نسبت چرخش خارجی را تنظیم کنید. به عنوان مثال ، در فرآیند AAO ، HRT 10-23 ساعت است ، با فاز بی هوازی 1-2 ساعت و فاز اکسیژن 2-10 ساعت طول می کشد.
4 سن لجن خیلی کوتاه است
سن لجن به میانگین زمان اقامت لجن فعال در سراسر سیستم اشاره دارد. باکتری های نیتریفیکاسیون نسبتاً آهسته رشد می کنند. اگر سن لجن خیلی کوتاه باشد ، باکتری های نیتریک کننده نمی توانند به طور کامل در داخل سیستم تولید مثل شوند و در نتیجه نیتریفیکاسیون ناقص نیتروژن آمونیاک ایجاد شود. به طور کلی ، سن لجن مورد نیاز برای برداشتن نیتروژن طولانی تر از حد لازم برای برداشتن فسفر است.
راه حل: به طور کلی ، سن لجن برای تصفیه فاضلاب خانگی باید بین 10 تا 30 روز کنترل شود. SRT= (حجم مخزن هوادهی * MLSS) / (غلظت اضافی لجن * حجم تخلیه لجن روزانه). بر اساس کیفیت تأثیرگذار و نتایج درمانی ، میزان تخلیه لجن را تنظیم کنید تا اطمینان حاصل شود که سن لجن در محدوده مناسب است.
5. پیری لجن
پیری لجن زمانی اتفاق می افتد که لجن در معرض شرایطی مانند کمبود مواد مغذی برای مدت طولانی قرار بگیرد. لجن پیر فعالیت و خواص لخته سازی آن را کاهش می دهد ، توانایی آن در جذب و تجزیه نیتروژن آمونیاک را تضعیف می کند ، بنابراین بر کیفیت پساب تأثیر می گذارد.
راه حل: با در نظر گرفتن بار لجن و سن لجن ، فعالیت لجن را با تخلیه و اضافه کردن لجن جدید بهبود بخشید.
6. قلیایی کافی (PH پایین)
دنیتراسیون قلیایی تولید می کند ، که با نیتریفیکاسیون مصرف می شود. اگر قلیایی فاضلاب کافی نباشد ، یا اگر قلیایی تولید شده توسط دنیتریویک کردن نتواند قلیایی مورد نیاز برای نیتریفیکاسیون را جبران کند ، و اگر به سرعت در طی فرآیند تصفیه دوباره پر نشود ، pH سیستم نیتریفیکاسیون کاهش می یابد و بر فعالیت نیتریفیکاسیون باکتری ها و جلوگیری از نیتروژن نیتروژن نیتروژن نیتروژن می شود.
محلول: هنگامی که قلیایی کافی تشخیص داده نمی شود ، مقدار مناسبی از مواد قلیایی مانند هیدروکسید سدیم را به مخزن واکنش اضافه کنید تا قلیایی را دوباره پر کنید و pH را در محدوده مناسب 7.0-8.0 حفظ کنید تا از پیشرفت طبیعی واکنش نیتریفیکاسیون اطمینان حاصل شود.
7 هیدرولیز نیتروژن ارگانیک محدود
از آنجا که هیدرولیز یک گام اساسی در تبدیل نیتروژن آلی به نیتروژن آمونیاک است ، هنگامی که فرآیند هیدرولیز مهار می شود ، میزان تبدیل نیتروژن آلی به نیتروژن آمونیاک کند می شود ، و میزان نیتروژن آمونیاک تولید شده در واحد زمان کاهش می یابد. در سطح ، به نظر می رسد که تولید نیتروژن آمونیاک کاهش یافته برای کاهش شاخص های نیتروژن آمونیاک مفید است ، زیرا نیاز به نیتروژن آمونیاک کمتری دارد. با این حال ، در واقعیت ، جامعه میکروبی موجود در سیستم یک اکوسیستم متعادل است و نیتروژن آمونیاک بستر میکروارگانیسم هایی مانند باکتری های نیتریفیکاسیون است. کاهش قابل توجه در تولید نیتروژن آمونیاک می تواند از تأمین مواد مغذی برای باکتری های نیتریفیکاسیون ، مهار رشد و متابولیسم آنها و در نتیجه بر توانایی آنها در پردازش بیشتر نیتروژن آمونیاک تأثیر بگذارد.
البته احتمال وقوع این اتفاق نسبتاً کم است. این فقط یک امکان است. بعید است که این مرحله مشکل را در اوایل عیب یابی مشخص کند.
راه حل: برای بهبود کارآیی هیدرولیز نیتروژن آلی ، مقدار مناسبی از آماده سازی هیدرولاز را در صورت لزوم اضافه کنید.
8. منبع کربن بیش از حد
مقدار زیادی از منبع کربن در مخزن اکسیژن مورد استفاده قرار نمی گیرد و وارد مخزن هوازی می شود. با توجه به بستر فراوان ، باکتری های هتروتروفیک (باکتری های تخریب کننده ماده آلی) از ماده آلی برای متابولیسم هوازی استفاده می کنند و مقادیر زیادی اکسیژن را مصرف می کنند. از آنجا که باکتری های نیتریک کننده اتوتروفیک هستند (باکتری های مورد استفاده ماده معدنی) ، این اکسیژن محروم می شود و آنها را باکتری های پایین تر می کند. این منجر به سرکوب نیتریفیکاسیون و افزایش نیتروژن آمونیاک می شود. با این حال ، این وضعیت نادر است.
راه حل: اطمینان از انسداد طبیعی ، یعنی از بین بردن کل نیتروژن اطمینان حاصل کنید.
9. دما
باکتری های نیتریک کننده و دفع کننده نسبت به دما حساس هستند. دمای رشد بهینه برای باکتری های نیتریفیکاسیون به طور کلی بین 15 تا 30 درجه است. هنگامی که دمای آب زیر 15 درجه کاهش می یابد ، فعالیت باکتری های نیتریک کننده به طور قابل توجهی کاهش می یابد و واکنش نیتریفیکاسیون را کند می کند. دمای رشد بهینه برای باکتریهای دنیتر کننده بین 20 تا 40 درجه است. هنگامی که دمای آب زیر 15 درجه کاهش می یابد ، اثر انسداد نیز تحت تأثیر قرار می گیرد.
راه حل: در مناطقی یا فصول با دمای پایین تر ، هوادهی و غلظت لجن را به طور مناسب افزایش دهید.
10. تجزیه لجن
تجزیه لجن به تجزیه ساختار FLOC لجن فعال شده اشاره دارد. این یک دلیل گسترده از آمونیاک غیر طبیعی و سطح نیتروژن است. تجزیه می تواند جداسازی آب لجن را پیچیده ، افزایش مواد جامد معلق در پساب و کاهش فعالیت میکروبی ، تضعیف توانایی جذب و تخریب آمونیاک و نیتروژن. دلایل شایع شامل شکستگی FLOC به دلیل هوادهی بیش از حد ، شوک بار آلی ، سن لجن بیش از حد یا کوتاه ، عدم تعادل مواد مغذی و ورود مواد سمی به سیستم است.
iii شوک با کیفیت آب تأثیرگذار
1. آمونیاک تأثیرگذار و شوک نیتروژن
الگوهای تخلیه فاضلاب صنعتی نامنظم یا متمرکز می تواند باعث آمونیاک و غلظت نیتروژن در تصفیه خانه فاضلاب شود تا در مدت زمان کوتاهی به شدت افزایش یابد و بیش از ظرفیت سیستم تصفیه بیولوژیکی باشد. بارهای نیتروژن بالا عملکرد متابولیک میکروبی را مختل می کند و هر دو نیتریفیکاسیون و دفع آن را مهار می کند.
2. مواد سمی و خطرناک در تأثیرگذار
مواد سمی و خطرناک مانند فلزات سنگین ، سموم دفع آفات و فنل های موجود در فاضلاب می توانند باکتری های نیتریفیکر کننده و تحریک کننده را مهار کنند ، مانع از رشد ، تولید مثل و متابولیسم میکروارگانیسم ها و به نوبه خود ، به خطر انداختن آمونیاک و برداشت نیتروژن شوند.
3. بار بیش از حد ارگانیک
بار ارگانیک به میزان آلاینده های آلی اشاره دارد که یک واحد واحد راکتور در هر واحد زمان می پذیرد. بار بیش از حد آلی می تواند باعث می شود میکروارگانیسم ها بیش از حد متابولیزه شوند ، بر رشد طبیعی و متابولیسم آنها تأثیر بگذارد و در نتیجه توانایی آنها در از بین بردن آمونیاک و نیتروژن را کاهش دهد.
راه حل: یک مخزن تنظیم کننده را در کارخانه فاضلاب نصب کنید تا کیفیت و حجم تأثیرگذار تعادل برقرار کرده و تأثیر جریان تأثیر غیر طبیعی را کاهش دهد. کیفیت تأثیرگذار را در زمان واقعی کنترل کنید و پارامترهای فرآیند را به سرعت تنظیم کنید که غلظت ها خیلی زیاد باشند. اگر بیش از استانداردها به ویژه شدید باشد ، فوراً برای مخازن اضطراری فراخوانی می شود. اگر بار خیلی زیاد است ، بازگشت لجن را افزایش دهید تا کل جمعیت میکروبی در مخزن بیوشیمیایی افزایش یابد.
IV تجهیزات
1. خرابی تجهیزات هوادهی
یک سر هوادهی گرفتگی مانع از ورود حتی جریان هوا به آب می شود و منجر به توزیع اکسیژن حل شده ناهموار در مخزن هوازی و کاهش اکسیژن در مناطق خاص می شود و بر متابولیسم میکروبی تأثیر می گذارد. کاهش کارایی فن منجر به هوادهی کافی ، عدم برآورده کردن نیازهای اکسیژن میکروارگانیسم های هوازی و کاهش آمونیاک و راندمان حذف نیتروژن می شود.
2. پمپ بازگشت لجن غیر طبیعی
بازگشت لجن غیر طبیعی می تواند منجر به عدم تعادل در میزان و توزیع لجن فعال در سیستم درمانی شود. لجن فعال شده کافی یا ناهموار توزیع شده می تواند باعث حذف نیتروژن آمونیاک شود.
3. عدم موفقیت تجهیزات آشفتگی
عدم موفقیت تجهیزات آشفتگی در مناطق بی پروا می تواند منجر به اختلاط ناهموار لجن و فاضلاب شود و در نتیجه توزیع ناهموار نیتروژن و میکروارگانیسم ها در مناطق موضعی ، اختلال در اثربخشی حذف باشد.
4. اعوجاج داده از ابزارهای نظارت آنلاین
پس از استفاده طولانی مدت ، ابزارهای آنلاین مانند DO ، PH و ORP می توانند توسط آلاینده ها و مواد شیمیایی موجود در فاضلاب فاسد شوند و منجر به کاهش حساسیت و اندازه گیری های نادرست شوند. این می تواند بر تنظیمات فرآیند تأثیر بگذارد و با گذشت زمان ، می تواند منجر به تعصب و تصفیه کیفیت پایین آب شود.
تخلیه کل غیر طبیعی/بیش از حد نیتروژن (توضیح عمیق)
تحقق استاندارد تخلیه برای نیتروژن کل یک نیاز اساسی برای کارخانه های تصفیه فاضلاب است. با این حال ، در عمل ، بیش از استاندارد برای کل نیتروژن در پساب یک مشکل رایج و چالش برانگیز است. امروزه ، ما به عوامل مشترک منتهی به نیتروژن کل غیر طبیعی و راه حل های مربوطه برای کاهش خطر ابتلا به کتف می پردازیم.
I. اصل حذف TN
حذف کل نیتروژن شامل از بین بردن نیتروژن موجود در آن است ، بنابراین حذف نیتروژن با کاهش کل نیتروژن همراه است.
بررسی: (کل نیتروژن=نیتروژن آلی + نیتروژن معدنی) (نیتروژن معدنی=نیتروژن + نیتروژن نیتروژن + نیتروژن نیترات)
برداشتن نیتروژن آلی: میکروارگانیسم ها از طریق آمونیاسیون ، نیتروژن آلی را به نیتروژن آمونیاک تبدیل می کنند ، که سپس از طریق نیتریفیکاسیون حذف می شوند.
حذف نیتروژن آمونیاک: در شرایط هوازی ، باکتری های نیتریت ابتدا نیتروژن آمونیاک را به نیتروژن نیتریت اکسیده می کنند ، که پس از آن با نیتریفیکاسیون بیشتر به نیتروژن نیتروژن می شوند. این فرایند نیتریفیکاسیون نامیده می شود. سپس نیتروژن آمونیاک برداشته می شود و فقط نیتروژن نیترات را برای درمان باقی می گذارد.
توجه: اصطلاح "باکتری های نیتریک کننده" که اغلب مورد استفاده قرار می گیرد ، یک اصطلاح کلی برای هر دو باکتری نیتریت و باکتری های نیترات است.
حذف نیتروژن نیترات: در شرایط بی پروا ، باکتری های دنیتریج کردن از یک منبع کربن برای تبدیل نیتروژن نیترات به گاز نیتروژن ، که از آب فرار می کند ، استفاده می کند و از بین بردن نیترات نیتروژن می شود.
منطق: کل نیتروژن=(نیتروژن آلی + نیتروژن آمونیاک + نیتروژن نیتروژن + نیتروژن نیترات). کاهش هر یک از این عناصر منجر به کاهش مربوط به نیتروژن کل خواهد شد.
فرآیند تبدیل: نیتروژن آلی → آمونیاک نیتروژن → نیتروژن نیترات نیتروژن → نیتروژن نیتروژن → گاز نیتروژن (آیا می دانید که چگونه نیتروژن برداشته می شود؟)
یادآوری کردن
فرآیند نیتریفیکاسیون: نیتروژن آمونیاک → نیتروژن نیترات → نیتروژن نیترات (در مخازن هوازی رخ می دهد)
فرآیند دفع: نیتروژن نیترات → نیتروژن نیتروژن → گاز نیتروژن (در مخازن اکسیژن رخ می دهد)
ii. کیفیت آب تأثیرگذار
1. نسبت بالای نیتروژن آلی در آب های تأثیرگذار
هنگامی که نسبت نیتروژن آلی موجود در نیتروژن کل در آب های تأثیرگذار بسیار زیاد است ، همانطور که ما فقط در اصل حذف دیدیم ، تبدیل نیتروژن آلی به گاز نیتروژن فرایندی است که شروع و پایان می یابد. میکروارگانیسم ها برای تبدیل نیتروژن آلی به نیتروژن آمونیاک نیاز به زمان طولانی تر و متابولیک بیشتری دارند ، که پس از آن دچار نیتریفیکاسیون بیشتر و دفع شدن می شود. اگر سیستم درمانی نتواند با این بار نیتروژن آلی بالا سازگار باشد ، حذف کلت کلت ازت نتیجه خواهد گرفت.
محلول: یک مخزن هیدرولیز و اسیدی سازی را در انتهای جلو اضافه کنید. باکتری های هیدرولیز و اسیدی سازی مولکول های بزرگ نیتروژن آلی را به مولکولهای نیتروژن آمونیاک کوچک تجزیه می کنند و باعث تجزیه تجزیه پذیری در درمان بیولوژیکی بعدی می شوند. به طور همزمان ، فرایند درمان بیولوژیکی را بهینه کرده و زمان احتباس هیدرولیک (HRT) را گسترش می دهد تا میکروارگانیسم ها زمان کافی برای تبدیل نیتروژن آلی و از بین بردن نیتروژن کل را فراهم کنند. به عبارت ساده تر ، کاهش حجم تأثیرگذار به طور طبیعی باعث افزایش زمان نگهداری آب می شود. اگر یک مخزن هیدرولیز و اسیدی سازی در دسترس نباشد ، می توان نسبت چرخش خارجی را به طور مناسب کاهش داد ، به طور خاص مدت زمان احتباس مخزن بی هوازی را افزایش می دهد.
2. شوک بار نیتروژن تأثیرگذار
الگوهای تخلیه فاضلاب صنعتی نامنظم یا متمرکز می تواند باعث افزایش سریع غلظت نیتروژن در تأثیرگذار تصفیه خانه فاضلاب شود و بیش از ظرفیت سیستم تصفیه بیولوژیکی باشد. بارهای نیتروژن بالا عملکرد متابولیک میکروبی را مختل می کند و هر دو نیتریفیکاسیون و دفع آن را مهار می کند.
راه حل: یک مخزن تنظیم کننده را در کارخانه تصفیه فاضلاب نصب کنید تا کیفیت و حجم تأثیرگذار را متعادل کنید و شوک های بار نیتروژن را کاهش دهید. غلظت نیتروژن کل و آمونیاک نیتروژن را در زمان واقعی کنترل کنید. پارامترهای فرآیند را به سرعت تنظیم کنید که غلظت بیش از حد زیاد باشد. اگر غلظت بیش از استاندارد باشد ، به طور قابل توجهی مخزن اضطراری را فعال کنید.
3. شوک حجم آب تأثیرگذار
باران شدید ، خرابی سیستم زهکشی و سایر عوامل می تواند منجر به افزایش ناگهانی و قابل توجهی در حجم آب تأثیرگذار شود. این مدت زمان احتباس فاضلاب در ساختار تصفیه ، معروف به زمان احتباس هیدرولیک (HRT) را کوتاه می کند. این باعث می شود میکروارگانیسم های زمانی برای تعامل با آلاینده ها کاهش یابد و از برداشتن کافی در کل نیتروژن جلوگیری می کند.
راه حل: از یک مخزن تنظیم کننده استفاده کنید. هنگامی که یک شوک حجم آب رخ می دهد ، فرکانس پمپ آسانسور را به طور مناسب تنظیم کنید تا میزان آب ورودی به سیستم تصفیه کنترل شود. اگر مخزن تنظیم کننده در دسترس نیست ، از یک مخزن اضطراری استفاده کنید. علاوه بر این ، پارامترهای عملیاتی فرآیند درمانی ، مانند افزایش غلظت لجن ، برای تقویت سازگاری سیستم با حجم آب زیاد بهینه سازی کنید.
4. مواد سمی و مضر در آب های نفوذی
مواد سمی و مضر مانند فلزات سنگین ، سموم دفع آفات و فنل های موجود در فاضلاب می توانند باکتری های نیتریک کننده و دفع کننده را مهار کنند ، مانع از رشد ، تولید مثل و متابولیسم میکروارگانیسم ها شوند و در نتیجه به خطر بیاندازند.
راه حل: شوک های بار نیتروژن را به همان روش درمان کنید.
iii پارامترهای عملیاتی
1. کنترل اکسیژن حل شده نادرست
در مرحله نیتریفیکاسیون ، سطح اکسیژن محلول باید بین 2 تا 4 میلی گرم در لیتر حفظ شود. اگر سطح اکسیژن محلول خیلی کم باشد ، فعالیت باکتری های نیتریک کننده مهار می شود و نیتروژن آمونیاک به طور کامل به نیتروژن نیترات تبدیل نمی شود. در مرحله دنیتراسیون ، سطح اکسیژن محلول باید زیر 0.5 میلی گرم در لیتر کنترل شود و در عمل به طور کلی بین 0.2 تا 0.3 میلی گرم در لیتر است. سطح اکسیژن حل شده بیش از حد زیاد باعث می شود باکتری های دفع کننده از ترجیحاً از اکسیژن برای متابولیسم استفاده کنند و از کاهش موثر نیتروژن نیترات جلوگیری می کنند. کل فرآیند را می توان به شرح زیر درک کرد: اگر نیتروژن برداشته نشود ، نیتروژن کل را نمی توان کاهش داد.
راه حل: نظارت بر زمان واقعی غلظت اکسیژن محلول در مخزن هوادهی و مناطق بی هوازی مورد نیاز است. سطح اکسیژن محلول را با توجه به نیازهای هر مرحله درمانی به طور دقیق کنترل کنید تا نیازهای نیتریفیکاسیون و واکنشهای نیتریفیکاسیون را برآورده کنید.
2. سن لجن نامناسب
اگر سن لجن خیلی کوتاه باشد ، باکتری های نیتریک کننده نمی توانند به طور کامل در داخل سیستم جمع شوند و در نتیجه ظرفیت نیتریفیکاسیون کافی و حذف نیتروژن آمونیاک ضعیف حاصل شود. اگر سن لجن خیلی طولانی باشد ، لجن افزایش می یابد ، فعالیت میکروبی و ظرفیت حذف نیتروژن را کاهش می دهد.
راه حل: به طور مناسب سن لجن را گسترش دهید ، اما برای جلوگیری از پیری لجن مراقب باشید. به طور مرتب شاخص های عملکرد لجن مانند SV30 و SVI را کنترل کنید و میزان تخلیه لجن را بر اساس نتایج نظارت تنظیم کنید.
3. نسبت چرخش نامناسب داخلی
علت: عملکرد چرخش داخلی بازگشت نیتروژن نیترات از ناحیه هوازی به منطقه بی سمی برای دفع سدیم است. اگر نسبت چرخش داخلی خیلی کم باشد ، منطقه anoxic با نیتروژن نیترات تحت تأثیر قرار نمی گیرد و در نتیجه انسداد ناقص و تجمع نیتروژن نیترات در منطقه هوازی ایجاد می شود. اگر نسبت چرخش داخلی خیلی زیاد باشد ، اکسیژن حل شده بیش از حد به منطقه اکسیژن منتقل می شود و محیط بی پروا را مختل می کند و فعالیت باکتری های دنییتریو را مهار می کند.
راه حل: نسبت چرخش داخلی را می توان با استفاده از یک فرمول تجربی تعیین کرده و بر اساس شرایط واقعی تنظیم کرد. به طور کلی ، نسبت چرخش داخلی می تواند بین 200 تا 400 درصد کنترل شود.
4. نسبت نادرست چرخش خارجی
چرخش خارجی در درجه اول برای حفظ غلظت لجن فعال در مخزن هوادهی استفاده می شود. اگر نسبت چرخش خارجی خیلی کم باشد ، غلظت لجن فعال شده در مخزن هوادهی کافی نخواهد بود ، جمعیت میکروبی محدود خواهد بود و راندمان درمانی تحت تأثیر قرار می گیرد. یک نسبت چرخش بیش از حد زیاد می تواند منجر به گردش بیش از حد لجن شود و بر فعالیت لجن و کوتاه شدن زمان احتباس هیدرولیک تأثیر بگذارد.
راه حل: نسبت چرخش را می توان با استفاده از یک فرمول تجربی تعیین کرده و بر اساس شرایط واقعی تنظیم کرد. به طور کلی می توان آن را بین 20 تا 100 ٪ کنترل کرد.
5. منبع کربن کافی
فرآیند دنیتراسیون به یک منبع کربن نیاز دارد تا الکترونهایی را برای باکتری های دنیتریژ کننده برای کاهش نیتروژن نیتروژن به گاز نیتروژن فراهم کند. هنگامی که نسبت کربن نیتروژن (C/N) زیر 3 سقوط می کند ، منبع کربن به شدت کافی نیست و باکتری های دنیتریژ کننده فاقد منبع انرژی هستند و باعث می شود که به طور مؤثر فرآیند دنیتراسیون را تکمیل کند.
محلول: هنگامی که منبع کربن کافی نیست ، یک منبع کربن تخریب پذیر مانند متانول ، استات سدیم یا گلوکز اضافه کنید. دوز را می توان با استفاده از یک فرمول تجربی تعیین کرده و بر اساس شرایط واقعی تنظیم کرد. نسبت C/N باید بین 4 تا 6 حفظ شود ، و نقطه اضافی به طور کلی باید در نزدیکی قسمت جلوی منطقه anoxic قرار داشته باشد.
6. حذف نیتروژن آلی کم
برخی از نیتروژن های آلی در فاضلاب دارای ساختارهای پیچیده ای هستند که استفاده از میکروارگانیسم ها را برای استفاده مستقیم و تجزیه آن دشوار می کند. اگر فرآیند درمان فاقد هیدرولیز مؤثر و اسیدی شدن یا مراحل پیش درمانی باشد ، نیتروژن آلی را نمی توان به شکلی تبدیل کرد که می تواند به طور مؤثر توسط واحدهای درمانی بعدی درمان شود و در نتیجه نیتروژن آلی باقیمانده در پساب ایجاد شود. نیتروژن آلی به نوبه خود قابل کاهش نیست و بر این اساس نیتروژن کل قابل کاهش نیست.
محلول: یک مخزن هیدرولیز و اسیدی سازی یا واحد پیش درمانی را در قسمت جلویی اضافه کنید تا از باکتری های اسیدی کننده هیدرولیتیک برای تجزیه نیتروژن آلی پیچیده به اشکال ساده تر مانند نیتروژن آمونیاک استفاده کنید و از این طریق باعث بهبود تجزیه پذیری نیتروژن آلی شود. اگر یک مخزن هیدرولیز و اسیدی سازی در دسترس نباشد ، می توان نسبت چرخش خارجی را به طور مناسب کاهش داد و زمان احتباس در مخزن بی هوازی به طور خاص قابل افزایش است.
7. دما
باکتری های نیتریک کننده و دفع کننده نسبت به دما حساس هستند. دمای رشد بهینه برای باکتری های نیتریفیکاسیون به طور کلی بین 15 تا 30 درجه است. هنگامی که دمای آب زیر 15 درجه کاهش می یابد ، فعالیت باکتری های نیتریفیکاسیون به طور قابل توجهی کاهش می یابد و سرعت واکنش نیتریفیکاسیون را کاهش می دهد. دمای رشد بهینه برای باکتریهای دنیتر کننده بین 20 تا 40 درجه است. هنگامی که دمای آب زیر 15 درجه کاهش می یابد ، اثر دنیتراسیون نیز تحت تأثیر قرار می گیرد.
راه حل: در مناطقی یا فصول با دمای پایین تر ، می توان هوادهی و غلظت لجن را به طور مناسب افزایش داد.
8. مقدار pH
دامنه pH بهینه برای نیتریفیکاسیون به طور معمول 7.0-8.0 است ، در حالی که دامنه pH بهینه برای دفع کننده 7.0-7.5 است. مقادیر pH در خارج از این محدوده می تواند فعالیت میکروبی را تحت تأثیر قرار دهد ، مانع از واکنش نیتریفیکاسیون و دنیتراسیون شود و منجر به سطح نیتروژن کل پساب غیر طبیعی شود.
راه حل: از آنجا که نیتریفیکاسیون قلیایی را مصرف می کند ، pH پایدار 7.5-8.5 توصیه می شود. برای تنظیم pH ، مقدار مناسب اسید یا قلیایی مانند اسید هیدروکلریک یا هیدروکسید سدیم را به مخزن ورودی یا واکنش اضافه کنید تا pH را در محدوده مناسب حفظ کنید. با این حال ، برای جلوگیری از سنبله های ناگهانی باید برای کنترل دوز مراقبت شود.
9. بار لجن
بارهای لجن بیش از حد منجر به متابولیسم میکروبی سریع می شود و در نتیجه یک مرحله رشد لگاریتمی ، عملکرد ضعیف لجن فعال شده و نیتریفیکاسیون و دنیتراسیون به خطر می افتد. بارهای لجن بیش از حد کم رشد میکروبی را کند می کند ، ظرفیت پردازش سیستم را کاهش می دهد و راندمان حذف نیتروژن کل را کاهش می دهد.
راه حل: با تنظیم غلظت لجن و حجم تأثیرگذار بر اساس فرآیند تصفیه و کیفیت آب تأثیرگذار ، بار لجن را در یک محدوده مناسب کنترل کنید.
10. نرخ انیتاژیک
میزان دنیتراسیون تحت تأثیر عوامل مختلف قرار دارد. این یک شاخص کلی از ناهنجاری است. سطح غیر طبیعی نیتروژن به احتمال زیاد نتیجه کاهش راندمان حذف نیتروژن نیترات است ، به همین دلیل افراد غالباً می پرسند که چرا نیتروژن آمونیاک بسیار کم است در حالی که نیتروژن کل بسیار زیاد است. این عوامل شامل نوع منبع کربن و غلظت ، دما ، pH و اکسیژن محلول است. هنگامی که این عوامل در پاسخگویی به نیازهای باکتری های دنییتریو ، میزان نیتراسیون کاهش می یابد ، از تبدیل نیتروژن نیترات به گاز نیتروژن جلوگیری می شود و به موقع تخلیه می شود و در نتیجه بیش از حد نیتروژن در پساب ایجاد می شود.
