1. منعقد کننده های معدنی
منعقد کننده های معدنی برای تصفیه آب به نمک های آلومینیوم، نمک های آهن و منعقد کننده های معدنی مرکب طبقه بندی می شوند. نمک های آلومینیوم شامل سولفات آلومینیوم، پلی آلومینیوم کلرید (PAC) و سولفات پلی آلومینیوم است. نمک های آهن شامل کلرید آهن، سولفات آهن و سولفات پلی فریک می باشد. منعقد کننده های معدنی کامپوزیت شامل پلی آلومینیوم کلرید آهن و پلی آلومینیوم فریک سیلیکات است. مزایا و معایب مربوط به آنها به شرح زیر است:
سولفات آلومینیوم: از مزایای آن می توان به لخته های بزرگ با خواص ته نشینی خوب، کیفیت آب پایدار و خورندگی کم اشاره کرد. معایب آن عبارتند از الزامات سخت دما، محدوده pH بهینه باریک، و پتانسیل آلودگی ثانویه.
پلی‌آلومینیوم کلرید (PAC): مزایا شامل محدوده PH قابل‌اجرای گسترده، نیازهای دمایی انعطاف‌پذیر، لخته‌های{0}}تست‌شونده متراکم و سریع، و کنترل آسان کدورت پساب است. معایب شامل تأثیر فاضلاب با قلیایی بالا بر pH پساب و خطر رسوب آلومینیوم باقیمانده در غشاهای اسمز معکوس است.
کلرید آهن: از مزایای آن می‌توان به لخته‌های متراکم، سنگین و سریع-ته‌نشینی، شرایط دمایی انعطاف‌پذیر، و حذف مؤثر فسفر اشاره کرد. معایب آن عبارتند از خورندگی برای خطوط لوله و تجهیزات، دفع دشوار لجن، و محیط عملیاتی ضعیف.
سولفات پلی‌فریک: مزایای آن عبارتند از عملکرد انعقاد به طور قابل توجهی نسبت به نمک‌های آهن معمولی، همراه با حذف قوی فسفر، کاهش COD و قابلیت‌های رنگ‌زدایی. از معایب آن می توان به خورندگی شدید و تولید لجن نسبتاً زیاد اشاره کرد.
پلی‌آلومینیوم کلرید آهن: مزایای ترکیب لخته‌های بزرگ PAC با ته‌نشین شدن سریع نمک‌های آهن، حذف کدورت و رنگ‌زدایی عالی را ارائه می‌دهد. معایب آن عبارتند از خطر باقی مانده آلومینیوم و آهن دوگانه.
2. فلوکولانت های پلیمری
اینها به انواع آنیونی، کاتیونی و غیریونی- طبقه بندی می شوند. پلی آکریل آمید کاتیونی (PAM) به طور خاص برای آبگیری لجن استفاده می شود. به طور قابل توجهی محتوای آب لجن را کاهش می دهد و خشکی کیک لجن را افزایش می دهد. نمی توان آن را به تنهایی دوز کرد و باید همراه با منعقد کننده ها استفاده شود. این میکرو{4}}لخته‌ها را به سرعت جذب می‌کند و آنها را به ذرات بزرگ تبدیل می‌کند تا جداسازی لجن-آب را تسریع کند و شفافیت آب را تا حد زیادی بهبود بخشد.
3. آهک
آهک یک ماده شیمیایی چند منظوره و اساسی برای تصفیه آب است. آهک هیدراته (آهک هیدراته) رایج ترین شکل مورد استفاده است. PH آب را تنظیم می کند، به انعقاد و ته نشینی کمک می کند، مجتمع ها را تجزیه می کند، امولسیون ها را برای حذف روغن می شکند، یون های فلزات سنگین را رسوب می دهد، سختی آب را کاهش می دهد و اثرات باکتریواستاتیک کمکی را ارائه می دهد. معایب آن عبارتند از: خطر ایجاد پوسته پوسته شدن در سیستم های اسمز معکوس در صورت مصرف بیش از حد، تولید لجن زیاد که می تواند خطوط تخلیه لجن را مسدود کند، و نیاز به تعویض مکرر پارچه فیلتر در پرس های صفحه-و-فریم فیلتر.
4. سود سوزآور مایع (هیدروکسید سدیم)
عمدتاً برای خنثی‌سازی اسید- و کنترل دقیق pH در فاضلاب استفاده می‌شود. یون‌های فلزات سنگین را از طریق بارش قلیایی حذف می‌کند و همچنین برای بازسازی رزین‌های تبادل یونی و کاهش سختی آب مناسب است.
5. اسید کلریدریک (HCl)
معمولاً برای خنثی کردن فاضلاب قلیایی، تنظیم pH و تمیز کردن خطوط لوله، ماژول های غشایی و تجهیزات تصفیه آب با حل کردن رسوب و زنگ زدگی استفاده می شود. با این حال، در حذف فلزات سنگین بی اثر است. همچنین یک معرف استاندارد برای بازسازی رزین‌های تبادل کاتیونی-.
6. هیپوکلریت سدیم
یک ضدعفونی کننده اکسید کننده رایج در سیستم های تصفیه آب؛ به طور موثر باکتری ها و جلبک ها را از بین می برد و آب را رنگ زدایی می کند در حالی که سطح باقیمانده آن کم است. این آلاینده های سمی-مانند نیتروژن آمونیاکی و سیانیدها- را از طریق فرآیند کلرزنی نقطه شکست اکسید و تجزیه می کند. با این حال، کارایی ضد عفونی آن به شدت به pH{4}} بستگی دارد. دوز باید به شدت کنترل شود تا کلر باقیمانده از اکسید شدن و آسیب به عناصر غشای اسمز معکوس جلوگیری شود.
7. پراکسید هیدروژن
عملکردهای متعددی از جمله تخریب اکسیداتیو، رنگ زدایی، بو زدایی و استریل کردن را ارائه می دهد. این ماده به عنوان مکمل اکسیداسیون کاتالیزوری ازن برای تجزیه ترکیبات آلی نسوز و از بین بردن رنگ و بوی آب عمل می کند.
8. اسید سیتریک
یک اسید آلی که به عنوان یک عامل تمیز کننده صنعتی و یک تنظیم کننده pH اسید ضعیف استفاده می شود (تنها تنظیم جزئی pH را ارائه می دهد). کاربرد اصلی آن تمیز کردن عناصر غشایی، مبدل های حرارتی و خطوط لوله با حل کردن رسوب آهن، رسوبات هیدروکسید آهن و اکسیدهای فلزی است، اگرچه در حذف کربنات کلسیم موثر نیست. دارای خواص باکتریواستاتیک خفیف است اما ضدعفونی گسترده سیستم را ارائه نمی‌کند.
9. گلوکز
یک منبع کربن بیوشیمیایی تخصصی که مواد مغذی را برای رشد میکروبی فراهم می کند، قابلیت های تخریب آلاینده ها را افزایش می دهد و ویژگی های ته نشینی لجن را بهبود می بخشد. این یک منبع کربن اضطراری ترجیحی برای شرایط تصفیه فاضلاب با دمای پایین-است.
10. متانول
منبع کربن بیوشیمیایی با کارایی بالا-که عمدتاً برای نیترات زدایی بیولوژیکی (حذف نیتروژن) استفاده می‌شود. حذف دقیق نیتروژن کل از آب را امکان پذیر می کند و مزایای بهره وری بالای کربن و تولید لجن کم را ارائه می دهد.
