بسیاری از مردم در این مورد نامشخص هستند و حتی متخصصان باتجربه اغلب درک مبهم دارند. PAC، PAM، PFS، هیپوکلریت سدیم، بازدارندههای رسوب، عوامل فلوئور زدایی، منابع کربن... نامها به سختی به خاطر میآیند، عملکردها اشتباه میشوند و مواد شیمیایی اغلب بهطور تصادفی اضافه میشوند-در صورت لزوم، یا در صورت لزوم حذف میشوند. اینطور نیست که اپراتورها باهوش نباشند. به سادگی این است که هیچ کس هرگز به وضوح همه چیز را برای آنها مرتب نکرده است.
چالش مواد شیمیایی تصفیه آب در تنوع بسیار آنها نهفته است: انواع زیادی وجود دارد، برخی اهداف متعددی را دنبال میکنند و نامگذاریها متفاوت است. وقتی چندین با هم استفاده می شود، مشکل فقط فراموش کردن آنها نیست{1}}بلکه آنها را با هم مخلوط می کند. امروز بیایید به طور سیستماتیک آنها را تجزیه کنیم.
01
منعقد کننده ها و لخته سازها: دوتایی پویا از درمان فیزیکوشیمیایی
یکی بیثبات میکند، پلهای دیگر-آنها را با هم مخلوط نکنید.
این دو نوع ماده شیمیایی تقریباً همیشه با هم استفاده می شوند، اما عملکرد آنها کاملاً متفاوت است. آنها را اشتباه نگیرید
منعقد کننده ها بی ثباتی را کنترل می کنند: آنها بار سطحی ذرات کلوئیدی در آب را خنثی می کنند و باعث می شوند ذرات ریز-که در غیر این صورت معلق می مانند-با هم به صورت "میکرو-لخته های کوچک جمع شوند." لختهسازها پل زدن را انجام میدهند: آنها این لختههای ریز{4} را به هم متصل میکنند و به لختههای بزرگ و سنگینی میپیوندند که میتوانند ته نشین شوند یا به طور موثر آبگیری شوند.
یکی بار روی سطوح ذرات را خنثی می کند تا دیگر یکدیگر را دفع نکنند. دیگری از پلیمرهای زنجیره بلند- برای پیوند ذرات بی ثبات شده به یکدیگر استفاده می کند. ترتیب اضافه کردن نیز مهم است: بیثباتی باید قبل از پل زدن باشد. معکوس کردن ترتیب عملاً هیچ نتیجه ای ندارد.
02
انتخاب بین سه نوع منعقد کننده
PAC را برای حذف کدورت معمولی انتخاب کنید. عوامل مبتنی بر آهن{0}}برای حذف فسفر را انتخاب کنید.
سه منعقد کننده رایج وجود دارد.
PAC (کلرید پلی آلومینیوم): مقرون به صرفه، موثر در رفع کدورت و سازگار با محدوده وسیع pH. برای فاضلاب شهری و صنعتی مناسب است، برای عملیات معمولی-بهترین گزینه است. PFS (سولفات پلیفریک): قابلیت حذف فسفر قویتری نسبت به PAC ارائه میکند و لختههای متراکم و سریع ته نشین- را ایجاد میکند. برای فاضلابهای{5}فسفر بالا، مانند فاضلاب کشتارگاهها، کارخانههای کاغذسازی، و کارخانههای شیمیایی فسفر، انتخاب ارجح است. کلرید فریک: در انعقاد و حذف فسفر بسیار موثر است، اما بسیار خورنده است. به اقدامات ضد خوردگی برای تجهیزات نیاز دارد و معمولاً اولین انتخاب نیست، اگرچه در سناریوهای خاص استفاده می شود. برای حذف کدورت معمولی، PAC را انتخاب کنید. برای حذف تخصصی فسفر، منعقدکنندههای آهن{10}را انتخاب کنید{11}}این قانون به ندرت با شکست مواجه میشود. برخی از گیاهان در حالی که هنوز از PAC استفاده می کنند برای کاهش سطح فسفر تلاش می کنند. تغییر به یک محصول مبتنی بر آهن{13}} نتایج فوری را به همراه دارد. این نیست که PAC بی اثر است. این به سادگی ابزار مناسبی برای آن کار خاص نیست.
03
هسته فلوکولانت: PAM
از آنیونیک برای کمک به ته نشینی استفاده کنید. از کاتیونیک برای آبگیری استفاده کنید
فلوکولانت هسته PAM (پلی آکریل آمید) است. این بر اساس شارژ یونی در سه نوع وجود دارد که هر کدام کاربردهای متفاوتی دارند.
PAM آنیونیک برای فاضلاب با سطوح بالای سیلت و مواد معدنی بسیار مؤثر است-ایدهآل برای آب شستشوی زغال سنگ، فاضلاب سرامیکی و کمک به رسوبگذاری در مخازن ته نشینی اولیه. PAM کاتیونی حامل بار مثبت است و برای آبگیری لجن تخصصی است. اضافه کردن آن قبل از فیلتر پرس باعث بهبود رهاسازی آب می شود و به طور بالقوه میزان رطوبت لجن را از 97% به زیر 80% کاهش می دهد. PAM غیر یونی دامنه کاربرد محدودی دارد و به ندرت استفاده می شود.
فقط به یاد داشته باشید: از آنیونی برای کمک به ته نشینی و کاتیونی برای آبگیری استفاده کنید. با این حال، یک دام PAM وجود دارد: انتخاب وزن مولکولی اشتباه یا درجه یونی منجر به نتایج بسیار متفاوتی می شود. حتی در بین محصولات PAM کاتیونی، تفاوت در وزن مولکولی (مثلاً 8 میلیون در مقابل{5}} میلیون) یا درجه یونی (مثلاً 20 در برابر{9}}) میتواند باعث تغییرات قابل توجهی در میزان رطوبت کیک لجن حاصل شود. کیفیتهای مختلف آب برای انتخاب مناسب نیاز به تست مقیاس{11} دارند. انتظار نداشته باشید که یک نوع PAM برای هر موقعیتی کار کند.
من کارخانههای زیادی را دیدهام که در آنها عملکرد PAM پس از تعویض مارکها در نوسان بود، اما متوجه شدم که درجه یونی آن با دسته قبلی متفاوت است. بنابراین، هنگام تغییر تامینکننده، فقط روی قیمت تمرکز نکنید-مطمئن شوید که پارامترهای وزن مولکولی و درجه یونی با نیازهای شما مطابقت دارند.
04
منابع کربن: سوخت برای سیستم های نیترات زدایی
چهار نوع منبع کربن: مزایا و معایب
در نیتروژن زدایی، اگر منبع کربن ناکافی باشد، باکتری ها گرسنه می شوند و سطح نیتروژن کل کاهش نمی یابد. این یک مسئله رایج است. کارخانههایی که نسبت کربن ورودی به نیتروژن (C/N) کافی دارند، نیازی به افزودن بیشتر ندارند، اما کارخانههای فاضلاب صنعتی با نسبت C/N پایین تقریباً همیشه نیاز به مکمل دارند.
هر کدام از چهار منبع کربن مزایا و معایب خاص خود را دارند. من قبلاً یک بررسی مقایسهای نوشتم-«متانول، استات سدیم، گلوکز یا منابع کربن مرکب: کدام یک را باید برای نیتراتزدایی انتخاب کنید؟»-اما در اینجا یک خلاصه مختصر وجود دارد. متانول بالاترین هم ارزی کربن و کمترین هزینه را ارائه می دهد، اما به عنوان یک ماده شیمیایی خطرناک کلاس A، ذخیره سازی و حمل و نقل آن نیاز به تایید ایمنی آتش سوزی دارد{4}}موانعی که کارخانه های کوچک اغلب قادر به پاک کردن آن نیستند. استات سدیم دارای نرخ استفاده بالایی است و به هیچ دوره انطباق در هنگام تعویض نیاز ندارد، که آن را به یک انتخاب عالی برای کنترل دقیق تبدیل می کند. با این حال، در زمستان متبلور می شود و لوله ها را مسدود می کند و باعث سردرد گیاهان در مناطق شمالی می شود. گلوکز بی خطر است اما کند- اگر زمان نگهداری هیدرولیک در مخزن کافی نیست، نباید انتخاب شود. منابع کربن کامپوزیت، فرموله شده از اجزای متعدد، کارایی استفاده بالایی را در بین جمعیتهای میکروبی مختلف ارائه میدهند. آنها در شرایط دمای پایین-خوب هستند، ایمن و غیر متبلور هستند، و برای دوزهای پایدار و طولانی مدت مناسب هستند.
هنگام انتخاب منبع کربن، سه عامل را در نظر بگیرید: داشتن شرایط شیمیایی خطرناک، نوسانات دمای آب در زمستان و حجم تصفیه. در صورت واجد شرایط بودن، متانول مقرون به صرفه ترین انتخاب است. بدون شرایط، اگر دمای آب در تمام طول سال بیش از 15 درجه باقی بماند، استات سدیم کافی است. با این حال، اگر دمای زمستان به زیر 12 درجه کاهش یابد، منابع کربن کامپوزیت-که استفاده از دمای پایین{6} بالا را ارائه میدهند و کریستالیزه نمیشوند، در واقع میتوانند هزینه کلی کمتری نسبت به استات سدیم داشته باشند.
در مورد منابع کربن بحث زیادی وجود دارد، اما از آنجایی که این موضوع به طور کامل در مقالات قبلی توضیح داده شد، در اینجا آن را تکرار نمی کنم.
05
متخصصان درمان پیشرفته
فقط برای پارامترهای خاصی که بیش از حد مجاز هستند، مستقر شده است
دو دسته اول تقریباً توسط تمام تصفیه خانه های فاضلاب استفاده می شود. این دسته متفاوت است-تنها برای پرداختن به پارامترهای خاصی که از حد تخلیه فراتر میرود استفاده میشود.
عوامل حذف فلوراید: اینها عمدتاً برای فاضلاب های حاوی فلوراید{0}}از صنایعی مانند فتوولتائیک، الکترونیک، نیمه هادی ها، معدن و متالورژی و مواد شیمیایی فسفر استفاده می شوند. اکثر کارخانههایی که فاضلاب مملو از فلوراید را تصفیه میکنند، از فرآیند حذف دو مرحلهای استفاده میکنند: یک مرحله اولیه رسوب نمک کلسیم، سطح فلوراید را به 20 تا 30 میلیگرم در لیتر کاهش میدهد و به دنبال آن یک مرحله پرداخت با استفاده از عوامل حذف فلوراید تخصصی برای پایین آوردن سطح به زیر 2 میلیگرم در لیتر انجام میشود. مرحله نمک کلسیم چالش هایی را در مورد حجم لجن بالا و کنترل pH دشوار ایجاد می کند، در حالی که مرحله عامل تخصصی به انتخاب دوز صحیح و تنظیم pH به محدوده مناسب بستگی دارد. وقتی دو مرحله به خوبی ادغام شوند، هزینه کلی کمتر از روش نمک کلسیم خالص است و حجم لجن را می توان به نصف کاهش داد. من این موضوع را در مقالات قبلی به تفصیل تجزیه و تحلیل کرده ام، بنابراین فعلاً آن را ترک می کنم.
عوامل کیلیت فلزات سنگین: این مواد فلزات سنگین مانند جیوه، سرب، مس، نیکل و کروم موجود در فاضلاب حاصل از آبکاری، ساخت تخته مدار و عملیات استخراج را هدف قرار می دهند. این مکانیسم شامل گروه های کیلاسیون در عامل است که رسوبات پایداری را با یون های فلزات سنگین تشکیل می دهد و به طور موثر فلزات سنگین را از آب می گیرد. در مقایسه با روش رسوب دهی سنتی هیدروکسید، عوامل کلات کننده فلزات سنگین چندین مزیت را ارائه می دهند: محدوده pH موثر گسترده (به pH{2}}به اندازه بارش قلیایی حساس نیستند)، اثربخشی در برابر فلزات سنگین کمپلکس شده (در حالی که بارش هیدروکسید تا حد زیادی در برابر مس کمپلکس یا تولید نیکل کمپلکس که به راحتی قابل تشخیص نیست) و دوباره-منحل شود.
با این حال، توجه داشته باشید که این عوامل درمان-همه نیستند. فلزات سنگین مختلف به انواع مختلفی از عوامل کیلیت نیاز دارند. از آنجایی که شرایط کیلاسیون برای مس، نیکل و کروم متفاوت است، برای تأیید این انتخاب، آزمایش مقیاس{2} ضروری است. دوز نیز باید دقیق باشد: کمتر از-دوز منجر به فراتر رفتن پساب از حد مجاز میشود، در حالی که دوز بیش از حد باعث هدر رفتن پول برای مواد شیمیایی میشود.
عوامل رنگ زدایی به طور گسترده در چاپ پارچه، رنگرزی و تصفیه فاضلاب کاغذسازی استفاده می شود. آنها معمولاً پلیمرهای آمونیوم چهارتایی هستند که به سرعت رنگ را از بین می برند. از آنجایی که این تمرکز اصلی ما نیست، فقط به طور خلاصه به آن اشاره می کنیم.
06
سیستم-پشتیبانی از مواد شیمیایی
آنها به طور مستقیم آلاینده ها را درمان نمی کنند، اما ضروری هستند.
این نوع مواد شیمیایی به طور مستقیم آلاینده ها را تصفیه نمی کنند اما برای عملکرد عادی سیستم ضروری هستند.
بازدارنده های رسوب برای غشاهای RO و سیستم های آب در گردش ضروری هستند. یون های کلسیم و منیزیم می توانند رسوب تشکیل دهند که منافذ غشایی را مسدود می کند. بازدارنده های رسوب از کریستالی شدن و رسوب این نمک ها جلوگیری می کنند. ارگانوفسفونات ها (مانند HEDP و ATMP) در برابر رسوبات کربنات کلسیم موثر هستند، در حالی که پلیمرها (مانند PAA) در برابر رسوب سیلیس و آهن به خوبی عمل می کنند. هنگام انتخاب بازدارنده، توصیه های سازنده غشا را دنبال کنید. انتخاب های خودسرانه انجام ندهید
زیست کش ها از تکثیر باکتری ها و جلبک ها بر روی سطوح غشایی و داخل خطوط لوله جلوگیری می کنند. بیوسیدهای اکسید کننده (مانند هیپوکلریت سدیم، دی اکسید کلر) سریع و ارزان هستند، اما به سرعت تخلیه می شوند و نیاز به دوزگیری مداوم دارند. زیستکشهای غیر اکسیدکننده (مانند ایزوتیازولینونها، نمکهای آمونیوم چهارتایی) اثرات طولانیتری دارند و کمتر تحت تأثیر pH قرار میگیرند. تجربه عملی نشان میدهد که بین انواع اکسیدکننده و غیر اکسیدکننده جایگزین{10}} تکیه بر تنها یک نوع می تواند منجر به مقاومت میکروبی شود و حتی دوزهای بالا را نیز بی اثر می کند.
تنظیم کننده pH: هیدروکسید سدیم تمیزترین گزینه برای افزایش pH است، در حالی که آهک ارزان است اما لجن قابل توجهی تولید می کند. اسید کلریدریک یا سولفوریک برای کاهش pH استفاده می شود و همچنین در تمیز کردن غشا استفاده می شود. اینها ممکن است در کل فرآیند مورد استفاده قرار گیرند، اما از تنظیمات تصادفی اجتناب کنید-قبل از تغییر pH، به وضوح دلیل، سطح هدف، و اینکه آیا این تنظیم بر فرآیندهای پایین دستی تأثیر میگذارد را در نظر بگیرید.
07
یک ماده شیمیایی، کاربردهای متعدد؛ یک ماده، چند نام
تغییر در مرحله فرآیند به معنای تغییر در عملکرد است
اتاق دوز مواد شیمیایی چندین "چند وظیفه" را در خود جای می دهد-یک ماده شیمیایی بسته به مرحله فرآیند، عملکردهای کاملاً متفاوتی را انجام می دهد. این همان جایی است که اغلب در سایت- سردرگمی ایجاد می شود.
آهک یک نمونه کلاسیک است. برای تنظیم pH، حذف فلوراید، نرم شدن آب و به عنوان کمکی در حذف شیمیایی فسفر استفاده می شود. هم در مرحله درمان فیزیکوشیمیایی و هم در مرحله درمان پیشرفته ظاهر میشود، اما سطوح دوز بر اساس مقادیر متفاوت است، بنابراین نمیتوان تنظیمات دوز را به سادگی کپی کرد{2}}. سولفات آهن مشابه است. در حالی که در درجه اول منعقد کننده است، فسفر و رنگ را نیز از بین می برد. در شرایط اسیدی، کروم شش ظرفیتی را به کروم سه ظرفیتی کاهش میدهد-که یک گام مهم در تصفیه فاضلاب آبکاری با کروم است. هیپوکلریت سدیم نه تنها برای استریل کردن و ضد عفونی کردن، بلکه برای رنگ زدایی، تخریب سیانید (در شرایط قلیایی) و تمیز کردن غشاها و لوله کشی استفاده می شود.
اختلاف در قراردادهای نامگذاری باعث سردرگمی بیشتر می شود. افراد مختلف از نامهای متفاوتی برای یک ماده استفاده میکنند: PAC مخفف پلیآلومینیوم کلرید است، اگرچه برخی از آن به عنوان کلرید آلومینیوم پایه یاد میکنند. قلیایی مایع، سود سوزآور، و هیدروکسید سدیم همگی به یک چیز اشاره دارند. خاکستر سودا کربنات سدیم است. PAM مخفف پلی آکریل آمید است که بیشتر به انواع آنیونی، کاتیونی و غیر یونی طبقه بندی می شود. «منابع کربن مرکب» نمونهای است. تامین کنندگان مختلف از نام های تجاری و فرمول های مختلف استفاده می کنند، بنابراین نام به تنهایی چیز کمی را نشان می دهد.
بنابراین، مواد شیمیایی را با نام حفظ نکنید. آنها را با عملکردی که در سیستم انجام می دهند به خاطر بسپارید. اگر همان ماده شیمیایی در یک مرحله فرآیند متفاوت استفاده شود، پارامترهای دوز و کنترل به طور کامل تغییر خواهند کرد. برعکس، دو محصول با نام یکسان ممکن است لزوماً ترکیب یکسانی نداشته باشند. هنگامی که بین سفارشات خرید و واقعیت در سایت-تطابق وجود ندارد، قبل از بحث در مورد قیمت، دقیقاً مشخص کنید که این ماده چیست و قرار است چه کاری انجام دهد.
08
جمع بندی با یک جدول خلاصه
مرجع سریع برای هشت دسته از مواد شیمیایی
منعقد کننده ها: محصولات نماینده شامل PAC، PFS، و کلرید آهن هستند. عملکرد اصلی آنها بی ثبات کردن ذرات برای تشکیل لخته و همچنین حذف کدورت و فسفر است. سناریوهای کاربردی معمولی شامل مخازن ته نشینی اولیه و حذف پیشرفته فسفر است.
فلوکولانت: محصولات نماینده شامل PAM (آنیونی/کاتیونی) است. عملکرد اصلی آنها پل زدن ذرات به لخته های بزرگ و کمک به ته نشینی و آبگیری است. سناریوهای کاربردی معمولی شامل مخازن ته نشینی و فیلتر پرس هستند. منابع کربن: محصولات معرف شامل متانول، استات سدیم و منابع کربن کامپوزیت است. عملکرد اصلی آنها مکمل کربن برای ترویج نیتروژن زدایی (حذف نیتروژن) است که معمولاً در مخازن بدون اکسیژن استفاده می شود.
عوامل فلوئور زدایی: محصولات نماینده شامل نمک های کلسیم و عوامل فلوئور زدایی تخصصی می باشد. عملکرد اصلی آنها حذف فلوراید عمیق در مراحل تصفیه ثانویه است که معمولاً برای فاضلاب تولیدی فتوولتائیک و الکترونیک استفاده می شود.
رسوب دهنده های فلزات سنگین: محصولات نماینده شامل رسوب کننده های کیلیت هستند. وظیفه اصلی آنها جذب فلزات سنگین و تشکیل رسوبات پایدار است که معمولاً برای آبکاری و فاضلاب تولید تخته مدار استفاده می شود.
آنتی اسکالانت ها: محصولات نماینده شامل HEDP و PAA هستند. عملکرد اصلی آنها جلوگیری از پوسته پوسته شدن روی غشاها و خطوط لوله است که معمولاً در سیستم های RO و سیستم های آب در گردش استفاده می شود.
بیوسیدها: محصولات نماینده شامل هیپوکلریت سدیم و ایزوتیازولینون ها هستند. عملکرد اصلی آنها عقیم سازی و مهار جلبک است که معمولاً در سیستم های غشایی و سیستم های آب در گردش استفاده می شود.
تنظیم کننده های pH: محصولات نماینده شامل سود سوزآور مایع (NaOH)، اسید کلریدریک و آهک هستند. عملکرد اصلی آنها تنظیم سطوح pH است که در تمام مراحل فرآیند قابل استفاده است.
09
سه اصل برای انتخاب شیمیایی
ابتدا آزمایشهای نیمکت-مقیاس را انجام دهید · هزینههای کل را محاسبه کنید · فرآیند را در نظر بگیرید
ابتدا، قبل از افزایش مقیاس، تست های نیمکتی-را انجام دهید. کیفیت آب به طور قابل توجهی بر نحوه عملکرد مواد شیمیایی تأثیر می گذارد. برای مثال، دوز PAC میتواند بین 50 تا 300 میلیگرم در لیتر باشد{4}}چگونه میتوانید بدون آزمایش بدانید؟ فقط به "دوز معمولی" یک تامین کننده گوش ندهید. "معمولی" شما با آنها یکی نیست.
دوم، محاسبه کل هزینه ها، نه فقط قیمت واحد. مواد شیمیایی گران قیمت ممکن است به دوزهای کمتری نیاز داشته باشند و عملکرد پایداری را ارائه دهند که به طور بالقوه منجر به هزینه کمتر به ازای هر تن آب تصفیه شده می شود. برعکس، مواد شیمیایی ارزان ممکن است به دوزهای بالا نیاز داشته باشند یا نتایج ضعیفی داشته باشند-که منجر به کار مجدد و هزینه های کلی بالاتر شود.
سوم، اطمینان حاصل کنید که مواد شیمیایی با فرآیند مطابقت دارند. فلوتاسیون هوای محلول (DAF) به لخته های سبک نیاز دارد، در حالی که ته نشینی به لخته های سنگین نیاز دارد، به این معنی که انتخاب PAC و PAM کاملاً متفاوت است. سیستم های بیوشیمیایی به سمیت شیمیایی حساس هستند. هرگز اکسیدان قوی را به مخازن بیوشیمیایی اضافه نکنید. برای سیستم های غشایی، هنگام انتخاب آنتی اسکالانت ها و بیوسیدها، به لیست سازگاری سازنده مراجعه کنید. استفاده از مواد شیمیایی ناسازگار می تواند غشاها را خراب کند.
این سه اصل ساده به نظر میرسند، اما کمتر از نیمی از گیاهان واقعاً از آنها پیروی میکنند-بیشتر فکر میکنند که آزمایشها را پس از بروز مشکل انجام میدهند، و اغلب خیلی دیر متوجه میشوند که همیشه از مواد شیمیایی اشتباه استفاده کردهاند. سه اصل برای انتخاب مواد شیمیایی
قبل از افزایش دوز، آزمایشهای مقیاس کوچک- انجام دهید (دزهای PAC میتواند از 50 تا 300 میلیگرم در لیتر متغیر باشد؛ بدون آزمایش مقدار مناسب را نمیدانید). هزینه های کل را به جای قیمت واحد محاسبه کنید (مواد شیمیایی گران قیمت ممکن است به دوزهای پایین تری نیاز داشته باشند و عملکرد پایداری را ارائه دهند که در نتیجه هزینه کمتری به ازای هر تن آب تصفیه شده به همراه دارد). اطمینان حاصل کنید که مواد شیمیایی با فرآیند مطابقت دارند (فلوتاسیون هوای محلول به لخته های سبک نیاز دارد، رسوب به لخته های سنگین نیاز دارد، و سیستم های غشایی نیاز به بررسی لیست های سازگاری دارند).
افکار نهایی
مواد شیمیایی ممکن است پیچیده به نظر برسند، اما زمانی که بر اساس عملکرد طبقه بندی شوند، مشخص می شوند: مرحله فیزیکوشیمیایی بر انعقاد و لخته سازی متکی است. مرحله بیوشیمیایی متکی بر منابع کربن است. مرحله درمان پیشرفته به مواد شیمیایی تخصصی متکی است. و اینها با مهارکننده های رسوب، بیوسیدها و تنظیم کننده های pH تکمیل می شوند. چالش واقعی به خاطر سپردن اسامی نیست، بلکه تعیین اینکه دقیقاً کدام ماده شیمیایی با کیفیت و فرآیند{1}آب خاص شما مطابقت دارد، میتواند بین یک نوع ماده شیمیایی از تولیدکنندگان مختلف به شدت متفاوت باشد. بنابراین، گوشهها را کوتاه نکنید: آزمایشهای-در مقیاس کوچک را اجرا کنید، هزینههای کل را محاسبه کنید، و سازگاری فرآیند را ارزیابی کنید. پیروی مجدانه این سه مرحله می تواند شما را از دوباره کاری در آینده نجات دهد.
