نحوه انتخاب معرف های PAC

PAC (پلی آلومینیوم کلراید) به دلیل در دسترس بودن و مقرون به صرفه بودن، متداول‌ترین لخته‌ساز در تصفیه فاضلاب است. مکانیسم اصلی آن شامل جذب ذرات معلق-به طور خاص مواد جامد معلق (SS) و کدورت{3}}برای تشکیل لخته های قابل ته نشینی است. دوز به شرح زیر محاسبه می شود:
دوز (g/m³)=غلظت SS در آب (mg/L) × ضریب K / محتوای موثر PAC (%)
مقادیر ضریب K: 0.01-0.03 برای کیفیت آب استاندارد. 0.03-0.05 برای محتوای SS بالا. 0.005-0.01 برای محتوای کم SS.
بنابراین، چگونه می توان کیفیت یک محصول PAC را ارزیابی کرد؟ از چه معیارهای خاصی باید استفاده کرد؟
هنگام خرید PAC یا ارزیابی پیشنهادات، نباید صرفاً روی کل محتوای یا محتوای آلومینا مؤثر تمرکز کرد. تنها اتکا به محتوا می‌تواند منجر به شرایطی شود که محصولات PAC با مشخصات یکسان نتایج بسیار متفاوتی دارند-برخی عملکرد خوبی دارند، در حالی که برخی دیگر نتایج ضعیفی مانند لخته‌های کوچک و نرخ ته‌نشینی آهسته دارند. علت اصلی این اختلاف در یک پارامتر مهم و اغلب نادیده گرفته شده نهفته است: **اساسی**.
پایه چیست؟ پایه به نسبت گروه های هیدروکسیل (OH) به آلومینیوم (Al) در مولکول PAC اشاره دارد که معمولاً از 40٪ تا 90٪ متغیر است. اساسیت بالاتر به طور کلی توانایی لخته سازی جامدات معلق را افزایش می دهد. در محدوده 0-80٪، عملکرد انعقاد با افزایش پایه بهبود می یابد. مزایای پایه بالا شامل تشکیل لخته های سریع تر، متراکم تر، خنثی سازی بار برتر کلوئیدها و هزینه های استفاده کلی کمتر است.
However, one should not blindly pursue the highest possible basicity. If basicity is excessively high (>90٪، عملکرد محصول ناپایدار می شود و احتمال وقوع بارش وجود دارد. اصل برای انتخاب پایه PAC، مطابقت دامنه با محتوای SS خاص آب است. بهترین روش این است که در-آزمایش های لیوان سایت انجام شود. برای فاضلاب خانگی معمولی، پایه 70٪ -75٪ را انتخاب کنید.
برای فاضلاب صنعتی با کدورت بالا، پایه 60% تا 70% را انتخاب کنید.
برای آب با دمای پایین-با کدورت کم-، پایه 75% تا 85% را انتخاب کنید.