برخی از شرکت ها منابع کربن را به فرآیندهای تصفیه فاضلاب خود اضافه می کنند. چرا منابع کربن را اضافه کنید؟ چرا از آنها استفاده نمی کنید؟

انواع مختلفی از منابع کربن وجود دارد. مهم است که یکی را انتخاب کنید که مناسب فرآیند خاص شما باشد. آنها را به صورت تصادفی اضافه نکنید. انتخاب منبع کربن مناسب بعداً از دردسر شما جلوگیری می کند.

I. چرا منابع کربن را اضافه کنید؟

تصفیه فاضلاب برای تخریب آلاینده ها به ویژه در نیترات زدایی و حذف فسفر به میکروارگانیسم ها متکی است. میکروارگانیسم ها برای عملکرد باید کربن آلی (COD/BOD) مصرف کنند.

به زبان ساده: منبع کربن="غذا" برای میکروارگانیسم ها.

1. نیترات زدایی (دلیل اولیه)
نیتروژن نیترات (نیتروژن کل) در فاضلاب باید با نیتروژن زدایی باکتری ها به گاز نیتروژن تبدیل شود تا از آن خارج شود.

این باکتری ها باید کربن آلی مصرف کنند. کربن ناکافی در ورودی منجر به نیتروژن کل بیش از حد می شود.

2. حذف بیولوژیکی فسفر
باکتری های فسفر انباشته شده به منابع کربن برای آزادسازی فسفر در مرحله بی هوازی نیاز دارند. کربن ناکافی منجر به حذف ضعیف فسفر و فسفر کل بیش از حد می شود.

3. حفظ فعالیت سیستم بیولوژیکی
مواد آلی ورودی ناکافی (به عنوان مثال، پساب شهری، آب تصفیه شده صنعتی، مخازن تصفیه بیولوژیکی پس از تصفیه) منجر به گرسنگی میکروارگانیسم ها، لجن شل، ته نشینی ضعیف و کاهش ظرفیت تصفیه می شود.

II. چه زمانی افزودن منبع کربن ضروری است؟

اگر هر یک از شرایط زیر وجود داشته باشد، معمولاً مکمل کربن ضروری است:

1. نسبت C/N ورودی کم (کربن کم، نیتروژن بالا)، معمولاً در فاضلاب شیمیایی، پساب شیرابه محل دفن زباله، فاضلاب کشتارگاه/دام، و فاضلاب شهری با غلظت پایین-.

2. تجاوز مستمر از استانداردهای نیتروژن کل و فسفر کل در پساب.

3. DO بسیار زیاد در مخزن تصفیه بیولوژیکی، لجن سفید رنگ، نسبت ته نشینی کم و زیست توده میکروبی کم.

4. فرآیندها: فرآیندهای نیترات زدایی از جمله AO، A²/O، MBR، فیلترهای نیترات زدایی، و فیلترهای بستر عمیق-.

منابع کربن رایج: استات سدیم، گلوکز، متانول، منابع کربن کامپوزیت، اتانول صنعتی و غیره.

III. نحوه دستیابی به حذف منبع کربن بدون منابع کربن خارجی

رویکرد: از منابع کربن موجود در سیستم یا مکمل کربن بومی برای جایگزینی منابع کربن خریداری شده استفاده کنید.

1. استفاده از منابع کربن در فاضلاب را اولویت بندی کنید (مقرون به صرفه ترین

• بهینه سازی توزیع ورودی: تغذیه فاضلاب با غلظت{0}COD بالا (کنسانتره تولید، فاضلاب تمیز کردن، و فاضلاب فاضلاب) را به منطقه بی هوازی/آنوکسیک برای نیترات زدایی و حذف فسفر در اولویت قرار دهید.

• احتباس هوازی را کوتاه کنید: از تخلیه کل کربن آلی در ناحیه هوازی خودداری کنید. مقداری کربن را برای نیترات زدایی در ناحیه بدون اکسیژن ذخیره کنید.

• کاهش هوادهی از جلو{0}}: اکسیژن محلول (DO) را در مخزن هوازی زیر سطح بالا نگه دارید (کنترل 1-2 میلی گرم در لیتر) تا از اکسید شدن و مصرف بی مورد منبع کربن جلوگیری کنید.

2. لجن/داخل-استفاده مجدد از منبع کربن سیستم (راه حل اصلی)

• هیدرولیز لجن و اسیدی شدن: لجن اضافی و لجن اولیه را به مخزن هیدرولیز وارد کنید تا دیواره ها شکسته شود و اسیدهای چرب فرار (VFAs) آزاد شوند، که کربن درون زا با کیفیت-بالا هستند و سپس به منطقه بدون اکسیژن بازگردانده می شوند.

• برگشت لجن ته نشینی اولیه: لجن حاصل از مخزن ته نشینی اولیه حاوی مقدار زیادی کربن آب خام است و به ناحیه بی هوازی/آوکسیک بالادست بازگردانده می شود.

• بهبود کارایی مخزن اسیدی شدن هیدرولیز: هیدرولیز پیشرفته مولکول های آلی بزرگ را به مولکول های کربن کوچکتر و به راحتی در دسترس تجزیه می کند.

3. اصلاح فرآیند (بررسی کمبود کربن در منبع آن)

• تنظیم پهنه بندی فرآیند: اطمینان حاصل کنید که ناحیه بدون اکسیژن قبل از منطقه هوازی (استاندارد AO/A²/O)، با اولویت دادن به کربن برای نیترات زدایی.

• حذف هوادهی بیش از حد قبل{0}}برای جلوگیری از تخلیه منبع کربن در بالادست.

• فاضلاب بالا-نیتروژن،-کم کربن: برای به حداکثر رساندن استفاده از کربن آب خام، پیش-نیتروژن زدایی را اضافه کنید.

4. معرفی کربن بومی ارزان قیمت (به استثنای منابع کربن تجاری خریداری شده)

استفاده از زباله‌های{0}} کارخانه به‌عنوان جایگزینی برای منابع کربن تجاری: فقط از منابع مناسب برای نیازهای خاص خود استفاده کنید. از استفاده بی رویه خودداری کنید و همیشه قبل از استفاده از منابع موجود، آزمایشات-در مقیاس کوچک را انجام دهید.

• فاضلاب آلی با غلظت بالا از کارخانه، مانند ضایعات آشپزخانه، بقایای پوست میوه، غلات دستگاه تقطیر، فاضلاب نشاسته، و مایع زباله پردازش میوه و سبزیجات.

• فاضلاب حاصل از تمیز کردن کارخانه، شستشوی کف، و مایعات مبتنی بر شربت/نشاسته{0}}.

اینها استفاده از زباله در نظر گرفته می شوند و نه "افزودن منابع کربن تجاری".

5. کنترل دقیق پارامترهای عملیاتی

• کنترل نسبت بازگشت: برای اطمینان از تماس کافی بین کربن و نیتروژن، بازگشت مایع نیتریفیکاسیون و بازگشت لجن را به درستی مدیریت کنید.

• کنترل MLSS (غلظت لجن مخلوط آهک): حجم لجن را با بارگذاری مطابقت دهید. از افزایش کورکورانه غلظت برای رقابت برای کربن اجتناب کنید.

• مدیریت تخلیه لجن: از تخلیه بیش از حد لجن از سیستم حذف فسفر برای اطمینان از متابولیسم طبیعی باکتری‌های انباشته‌شده پلی‌فسفات{0}} اجتناب کنید.

افزودن کربن=کربن آلی ناکافی در آب خام. میکروارگانیسم ها فاقد غذا هستند و از حذف نیتروژن و فسفر جلوگیری می کنند.

برای جلوگیری از افزودن منابع کربن خارجی: اولویت کاهش ضایعات (به حداقل رساندن ضایعات کربن) + پتانسیل ضربه زدن (استفاده مجدد از لجن/کنسانتره) + تنظیمات فرآیند، با استفاده از منبع کربن خود سیستم به عنوان پشتیبان.