1. گردش مجدد داخلی (بازچرخانی مشروب نیتریت شده: منطقه هوازی → منطقه آنکسیک)
نسبت گردش مجدد: 50٪ - 200٪ (100٪ در عمل استاندارد مهندسی معمول است).
هدف: انتقال نیترات-نیتروژن تولید شده در منطقه هوازی به منطقه بدون اکسیژن برای نیتروژن زدایی، در نتیجه کاهش نیتروژن کل (TN).
این حجم کل آب تخلیه شده از سیستم را تغییر نمی دهد. این فقط بر راندمان حذف نیتروژن تأثیر می گذارد.
اگر نسبت خیلی کم باشد: نیترات-نیتروژن کافی برگشت داده نمی شود، که منجر به فراتر رفتن سطح نیتروژن کل از حد مجاز می شود.
اگر نسبت بیش از حد بالا باشد: اکسیژن محلول بیش از حد (DO) وارد ناحیه بدون اکسیژن می شود، که محیط بی اکسیژن را مختل می کند و نیترات زدایی را مهار می کند. علاوه بر این، اغتشاش جریان زیاد می تواند لخته های لجن را از هم جدا کند و باعث ریز و تکه تکه شدن آنها شود (بسیاری از موارد از هم پاشیدگی لجن - مانند مشکلی که قبلاً با آن مواجه بودید - ناشی از نرخ چرخش داخلی بیش از حد بالا است).
2. گردش مجدد خارجی (بازگردانی لجن: زلال کننده ثانویه → منطقه بی هوازی)
نسبت گردش مجدد: 30٪ - 100٪ (50٪ معمولی است).
هدف: برای بازگرداندن لجن ته نشین شده به منطقه بی هوازی، حفظ غلظت جامدات معلق مشروب مخلوط (MLSS) در مخازن بیوشیمیایی و جلوگیری از هدررفت لجن.
این باعث مصرف حجم هیدرولیک داخل مخازن می شود. نرخ بازچرخش خارجی بیش از حد بالا، بار هیدرولیکی را در کل سیستم بیوشیمیایی افزایش می دهد و زمان نگهداری هیدرولیک (HRT) را کوتاه می کند. با سرعت جریان ورودی ثابت، این امر می تواند به راحتی منجر به بالا رفتن لجن در زلال ساز ثانویه و افزایش کدورت در پساب شود.
اگر نسبت خیلی کم باشد: لجن ناکافی برگردانده می شود که باعث کاهش مداوم MLSS و از دست دادن زیست توده می شود که می تواند منجر به شکست در حذف آمونیاک-نیتروژن و COD شود.
اگر نسبت خیلی زیاد باشد: اکسیژن محلول به منطقه بی هوازی وارد می شود که در آزادسازی فسفر بی هوازی تداخل ایجاد می کند و حذف کل فسفر (TP) را مختل می کند.
منطق تنظیم چرخش
1. اولویت بندی تنظیم گردش مجدد خارجی: غلظت لجن (MLSS) را تثبیت کنید.
محدوده کنترل MLSS: 3000-4000 میلی گرم در لیتر. اگر MLSS خیلی کم است، گردش مجدد خارجی را افزایش دهید. اگر MLSS خیلی زیاد است، گردش مجدد خارجی را کاهش داده و تخلیه لجن اضافی را افزایش دهید. هدف اصلی برگشت لجن خارجی: حفظ لجن فعال. یک هدف ثانویه تسهیل حذف فسفر (با به حداقل رساندن مقدار اکسیژن محلول-DO- وارد شده به منطقه بی هوازی از طریق جریان برگشتی) است.
2. تنظیم بازگشت داخلی (الکل مخلوط): نیتروژن کل (TN) را کنترل کنید.
اگر TN ورودی بالا است، نسبت بازگشت داخلی را معمولاً تا حداکثر 200٪ افزایش دهید.
نکته مهم: DO در ناحیه بدون اکسیژن باید کمتر از 0.5 میلی گرم در لیتر باشد. اگر DO از این حد فراتر رفت، نرخ بازگشت داخلی را فورا کاهش دهید. کورکورانه آن را بیشتر نکنید.
مسائل رایج در فرآیندهای A²/O:
1. افزایش کورکورانه نسبت بازگشت داخلی بیش از 200٪: این امر باعث افزایش DO در ناحیه بدون اکسیژن می شود، که می تواند باعث افزایش سطح TN به جای کاهش شود، و همچنین ممکن است منجر به تجزیه لخته های لجن شود.
2. کارکردن پمپ‌های برگشتی خارجی با ظرفیت کامل برای دوره‌های طولانی: این امر باعث افزایش DO در ناحیه بی‌هوازی می‌شود و از آزادسازی فسفر توسط ارگانیسم‌های انباشته‌کننده فسفر (PAOs) جلوگیری می‌کند و در نتیجه حذف فسفر را با شکست مواجه می‌کند.
3. نسبت های بازگشتی ثابت نیستند: آنها باید در پاسخ به نوسانات غلظت ورودی به دقت تنظیم شوند.
