43. اقدامات احتیاطی برای استفاده از الکترودهای شیشه ای چیست؟
⑴ مقدار pH پتانسیل پتانسیل الکترود شیشه ای باید در محدوده تنظیم کننده موقعیت یابی اسیدومتر تطبیق باشد و نباید در محلول های غیر آبی استفاده شود. هنگامی که از الکترود شیشه ای برای اولین بار استفاده می شود یا پس از مدت طولانی استفاده مجدد استفاده می شود ، لامپ شیشه ای باید بیش از 24 ساعت در آب مقطر خیس شود تا یک لایه هیدراتاسیون خوب تشکیل شود. قبل از استفاده ، الکترود باید با دقت بررسی شود تا ببینید آیا دست نخورده است. لامپ شیشه ای باید عاری از ترک و لکه باشد و الکترود مرجع داخلی باید در محلول پر کردن داخلی خیس شود.
⑵ اگر حباب هایی در محلول پر کردن داخلی وجود دارد ، الکترود را می توان به آرامی متزلزل کرد تا حباب ها سرریز شوند ، به طوری که الکترود مرجع داخلی و محلول تماس خوبی دارند. برای جلوگیری از آسیب به لامپ شیشه ای ، پس از شستشو با آب ، می توان از کاغذ فیلتر برای جذب دقیق آب متصل به الکترود استفاده کرد و نمی توان آن را سخت پاک کرد. هنگام نصب ، لامپ شیشه ای الکترود شیشه ای باید کمی بالاتر از الکترود مرجع باشد.
⑶ پس از اندازه گیری نمونه آب حاوی روغن یا مواد امولسیون شده ، الکترود را باید به موقع با مواد شوینده و آب تمیز کرد. اگر الکترود توسط نمکهای معدنی مقیاس بندی شده است ، الکترود را در اسید هیدروکلریک ({1}}) خیس کنید ، پس از حل شدن مقیاس ، آن را با آب بشویید و سپس آن را برای استفاده در آب مقطر قرار دهید. اگر اثر درمانی فوق ایده آل نیست ، آن را با استون یا اتر تمیز کنید (از اتانول بی آب استفاده نکنید) ، سپس آن را مطابق روش فوق درمان کنید و سپس قبل از استفاده الکترود را در آب مقطر خیس کنید.
اگر هنوز هم کار نمی کند ، می توانید آن را برای چند دقیقه در محلول اسید کرومیک خیس کنید. اسید کرومیک در از بین بردن مواد جذب شده بر روی سطح بیرونی شیشه مؤثر است ، اما از ضرر کم آبی بدن برخوردار است. الکترودهای تحت درمان با اسید کرومیک باید قبل از استفاده از آنها برای اندازه گیری در آب خیس شوند. در مورد ضرورت شدید ، الکترود همچنین می تواند در محلول 5 ٪ HF برای 20-30s یا در محلول هیدروژن آمونیوم (NH4HF2) برای 1 دقیقه برای درمان خوردگی متوسط خیس شود. بعد از خیساندن ، بلافاصله آن را با آب بشویید و سپس آن را در آب برای استفاده خیس کنید. پس از چنین درمان شدید ، عمر الکترود تحت تأثیر قرار می گیرد ، بنابراین این دو روش تمیز کردن فقط به عنوان اقدامات دفع جایگزین قابل استفاده هستند.
44. اصول و اقدامات احتیاطی برای استفاده از الکترود کالومل چیست؟
الکترود کالومل از سه قسمت تشکیل شده است: جیوه فلزی ، کلرید جیوه (کالومل) و پل نمکی کلرید پتاسیم. یونهای کلرید موجود در الکترود از محلول کلرید پتاسیم ناشی می شوند. هنگامی که غلظت محلول کلرید پتاسیم ثابت باشد ، پتانسیل الکترود در دمای معینی ثابت است و هیچ ارتباطی با مقدار pH آب ندارد. محلول کلرید پتاسیم در داخل الکترود از طریق پل نمکی (هسته ماسه سرامیکی) به بیرون نفوذ می کند تا سلول اصلی رسانا شود.
در هنگام استفاده ، پلاگین لاستیکی در لوله جانبی الکترود و درپوش لاستیکی در انتهای پایین باید برداشته شود تا محلول پل نمکی بتواند سرعت مشخصی را با جاذبه حفظ کرده و گذرگاه را با محلول مورد آزمایش حفظ کند. هنگامی که الکترود در حال استفاده نیست ، برای جلوگیری از تبخیر و نشت ، باید پلاگین لاستیکی و لاستیک را قرار دهید. الکترودهای کالومل که برای مدت طولانی استفاده نمی شوند باید با محلول کلرید پتاسیم پر شوند و در جعبه الکترود ذخیره شوند.
برای جلوگیری از اتصال کوتاه ، نباید در محلول کلرید پتاسیم هیچ حباب در محلول کلرید پتاسیم وجود داشته باشد. مقدار کمی کریستال کلرید پتاسیم باید در محلول حفظ شود تا از اشباع محلول کلرید پتاسیم اطمینان حاصل شود. با این حال ، نباید کریستال های کلرید پتاسیم بیش از حد زیادی وجود داشته باشد ، در غیر این صورت ممکن است گذرگاه را با محلول مورد آزمایش قرار دهد و در نتیجه خواندن نامنظم باشد. در عین حال ، باید مراقب باشید تا حباب های موجود در سطح الکترود کالومل یا ناحیه تماس بین پل نمک و آب را از بین ببرید ، در غیر این صورت ممکن است مدار اندازه گیری شکسته شود و ممکن است خواندن خوانده نشود یا خواندن ممکن است ناپایدار باشد.
⑷ در طی اندازه گیری ، سطح مایع محلول کلرید پتاسیم در الکترود کالومل باید بالاتر از سطح مایع محلول اندازه گیری شده باشد تا از پراکندگی محلول اندازه گیری شده به الکترود جلوگیری کند و بر پتانسیل الکترود کالومل تأثیر بگذارد. انتشار کلریدها ، سولفیدها ، عوامل پیچیده ، نمک های نقره ای ، پتاسیم پتاسیم و سایر اجزای موجود در آب بر پتانسیل الکترود کالومل تأثیر می گذارد.
⑸ هنگامی که دما بسیار نوسان می کند ، تغییر احتمالی الکترود کالومل دارای هیسترزیس است ، یعنی دما به سرعت تغییر می کند ، پتانسیل الکترود به آرامی تغییر می کند و زمان لازم برای پتانسیل الکترود برای رسیدن به تعادل طولانی است. بنابراین ، سعی کنید در طول اندازه گیری از تغییرات بزرگ دما جلوگیری کنید.
⑹ برای جلوگیری از مسدود شدن هسته ماسه سرامیکی الکترود کالومل توجه کنید. پس از اندازه گیری محلول های زباله یا راه حل های کلوئیدی ، به تمیز کردن به موقع توجه کنید. اگر روی سطح هسته ماسه سرامیکی الکترود کالومل چسبندگی وجود داشته باشد ، می توان آن را به آرامی با کاغذ یا آب روی سنگ نفتی صیقل داد.
stability ثبات الکترود کالومل را به طور مرتب بررسی کنید. پتانسیل الکترود کالومل آزمایش شده و یک الکترود کالوم دست نخورده دیگر با همان مایع پر کننده داخلی را می توان در نمونه آب بی آب یا یکسان اندازه گیری کرد. اختلاف بالقوه بین دو الکترود باید کمتر از 2mV باشد ، در غیر این صورت باید یک الکترود کالومل جدید جایگزین شود.
45. اقدامات احتیاطی برای اندازه گیری دما چیست؟
در حال حاضر ، استاندارد تخلیه فاضلاب ملی مقررات خاصی در مورد دمای آب ندارد ، اما دمای آب برای سیستم های درمانی بیولوژیکی معمولی از اهمیت بالایی برخوردار است و باید بسیار ارزشمند باشد. چه درمان هوازی یا بی هوازی ، لازم است در یک محدوده دمای مشخص انجام شود. پس از گذشت این محدوده ، یعنی درجه حرارت خیلی زیاد یا خیلی کم است ، راندمان درمانی کاهش می یابد و حتی کل سیستم نیز از بین می رود. به طور خاص ، باید به نظارت دما از آب ورودی سیستم تصفیه توجه شود. پس از تغییر دمای آب ورودی ، باید به تغییرات دمای آب در دستگاه تصفیه بعدی توجه زیادی کرد. اگر در محدوده قابل تحمل باشد ، می توان آن را نادیده گرفت ، در غیر این صورت باید دمای آب ورودی تنظیم شود.
GB 13195--91 روشهای خاص را برای اندازه گیری دمای آب با دماسنجهای سطح ، دماسنجهای عمیق یا دماسنجهای معکوس تصریح می کند. در شرایط عادی ، هنگامی که به طور موقت دمای آب در هر ساختار فرآیند تصفیه خانه فاضلاب در محل اندازه گیری می شود ، از یک دماسنج شیشه ای پر از جیوه واجد شرایط می توان به طور کلی برای اندازه گیری استفاده کرد. اگر دماسنج برای خواندن از آب خارج شود ، زمان دماسنج از سطح آب برای اتمام خواندن خارج می شود و نباید از 20 ثانیه تجاوز کند. دماسنج باید مقیاس دقیقی از حداقل 0.1 درجه سانتیگراد داشته باشد و ظرفیت گرما باید تا حد امکان کوچک باشد تا دستیابی به تعادل آسان شود. در عین حال ، باید با استفاده از دماسنج دقیق توسط بخش اندازه گیری و کالیبراسیون به طور مرتب کالیبره شود.
هنگام اندازه گیری موقت دمای آب ، دماسنج شیشه ای یا سایر کاوشگر تجهیزات اندازه گیری دما باید در آب غوطه ور شوند تا برای مدت معینی (به طور کلی بیش از 5 دقیقه) اندازه گیری شود و داده ها پس از رسیدن به تعادل باید خوانده شوند. مقدار دما به طور کلی تا 0.1 درجه سانتیگراد دقیق است. کارخانه های تصفیه فاضلاب به طور کلی ابزارهای اندازه گیری دمای آنلاین را در انتهای ورودی آب مخزن هوادهی نصب می کنند و درجه حرارت دما معمولاً برای اندازه گیری دمای آب از یک ترمیستور استفاده می کند.
46. اکسیژن حل شده چیست؟
DO اکسیژن محلول (مخفف اکسیژن محلول به زبان انگلیسی) میزان اکسیژن مولکولی حل شده در آب را نشان می دهد و واحد Mg/L است. میزان اشباع شده اکسیژن محلول در آب مربوط به دمای آب ، فشار اتمسفر و ترکیب شیمیایی آب است. در زیر یک جو ، میزان اکسیژن موجود در آب مقطر با سرعت 0 درجه سانتیگراد به اشباع با سرعت 14.62mg/l می رسد و در 20 درجه سانتیگراد 9.17mg/l است. افزایش دمای آب ، افزایش میزان نمک یا کاهش فشار جو منجر به کاهش میزان اکسیژن محلول در آب خواهد شد.
اکسیژن محلول یک ماده لازم برای بقا و تولید مثل ماهی و باکتری هوازی است. اگر اکسیژن محلول پایین تر از 4mg/l باشد ، ماهی زنده ماندن آن را دشوار خواهد کرد. هنگامی که آب توسط ماده آلی آلوده می شود ، میکروارگانیسم های هوازی ماده آلی را اکسیده می کنند و اکسیژن محلول را در آب مصرف می کنند. اگر به مرور زمان از هوا پر نشود ، اکسیژن محلول در آب به تدریج کاهش می یابد تا نزدیک به 0 برسد و باعث شود تعداد زیادی از میکروارگانیسم های بی هوازی تولید مثل شوند و آب را سیاه و بو می کنند.
47. روشهای متداول برای تعیین اکسیژن محلول چیست؟
دو روش متداول برای تعیین اکسیژن محلول وجود دارد ، یکی روش تیتراسیون ید و روش تصحیح آن (GB 7489--87) و دیگری روش پروب الکتروشیمیایی (GB11913--89). روش تیتراسیون ید برای اندازه گیری نمونه های آب با اکسیژن محلول بیشتر از 0.2 میلی گرم در لیتر مناسب است. به طور کلی ، روش تیتراسیون ید فقط برای اندازه گیری اکسیژن محلول آب تمیز مناسب است. هنگام اندازه گیری اکسیژن محلول در فاضلاب صنعتی یا پیوندهای مختلف فرآیند کارخانه های تصفیه فاضلاب ، باید از روش تیتراسیون ید اصلاح شده یا روش الکتروشیمیایی استفاده شود. حد پایین روش پروب الکتروشیمیایی مربوط به ابزار مورد استفاده است. عمدتا دو نوع وجود دارد: روش الکترود فیلم نازک و روش الکترود بدون غشای. به طور کلی برای اندازه گیری نمونه های آب با اکسیژن محلول بیشتر از 0.1 میلی گرم در لیتر مناسب است. کنتور آنلاین که در مخازن هوادهی و سایر مکان ها در کارخانه های تصفیه فاضلاب نصب و استفاده می شود ، از روش الکترود فیلم نازک یا روش الکترود بدون غشای استفاده می کند.
اصل اساسی روش تیتراسیون ید اضافه کردن سولفات منگنز و یدید پتاسیم قلیایی به نمونه آب است. اکسیژن محلول در آب منگنز کم ارزش را به منگنز با ارزش بالا اکسیده می کند و باعث ایجاد رسوب قهوه ای هیدروکسید منگنز تتراوالنت می شود. پس از افزودن اسید ، رسوب قهوه ای حل می شود و با یون های ید برای تولید ید آزاد واکنش نشان می دهد. سپس از نشاسته به عنوان یک شاخص استفاده می شود و از تیوسولفات سدیم برای تیتراژ ید رایگان برای محاسبه میزان اکسیژن محلول استفاده می شود.
هنگامی که نمونه آب رنگی است یا حاوی ماده آلی است که می تواند با ید واکنش نشان دهد ، استفاده از روش تیتراسیون ید و روش تصحیح آن برای تعیین اکسیژن محلول در آب مناسب نیست. با استفاده از الکترود فیلم نازک حساس به اکسیژن یا الکترود بدون غشای قابل تعیین است. الکترود حساس به اکسیژن از دو الکترود فلزی در تماس با یک الکترولیت پشتیبان و یک غشای نفوذ پذیر انتخابی تشکیل شده است. این غشای فقط می تواند اکسیژن و سایر گازها را منتقل کند ، اما مواد آب و محلول در آن نیست. اکسیژن عبور از غشاء بر روی الکترود کاهش می یابد تا جریان انتشار ضعیف ایجاد شود. در دمای معینی ، جریان متناسب با میزان اکسیژن محلول است. الکترود بدون غشاء از یک کاتد آلیاژ نقره ای ویژه و آند آهن (یا روی) تشکیل شده است. از فیلم و الکترولیت استفاده نمی شود و هیچ ولتاژ قطبش بین این دو الکترود اضافه نمی شود. این تنها دو الکترود را از طریق محلول آبی اندازه گیری شده وصل می کند تا یک سلول اولیه تشکیل شود. مولکول های اکسیژن موجود در آب به طور مستقیم روی کاتد کاهش می یابد و جریان کاهش تولید شده متناسب با میزان اکسیژن در محلول اندازه گیری شده است.
48. چرا شاخص اکسیژن محلول یکی از شاخص های اصلی عملکرد طبیعی سیستم تصفیه بیولوژیکی فاضلاب است؟
حفظ مقدار مشخصی از اکسیژن محلول در آب ، شرط اساسی برای بقا و تولید مثل موجودات آبزی هوازی است. بنابراین ، شاخص اکسیژن محلول نیز یکی از شاخص های اصلی عملکرد طبیعی سیستم تصفیه بیولوژیکی فاضلاب است.
دستگاه های درمان بیولوژیکی هوازی نیاز به اکسیژن محلول در آب دارند که بالاتر از 2 میلی گرم در لیتر باشد ، در حالی که دستگاه های درمان بیولوژیکی بی هوازی نیاز به اکسیژن محلول دارند تا زیر 0.5 میلی گرم در لیتر باشد. اگر می خواهید وارد مرحله تولید متان ایده آل شوید ، بهتر است اکسیژن محلول را تشخیص ندهید (0). هنگامی که بخش A از فرآیند A/O در حالت بی پروا قرار دارد ، اکسیژن محلول در 1/0 ~ 1 میلی گرم در لیتر بهترین است. هنگامی که پساب مخزن رسوب ثانویه روش بیولوژیکی هوازی واجد شرایط باشد ، میزان اکسیژن محلول آن به طور کلی کمتر از 1 میلی گرم در لیتر نیست. خیلی کم (0.5 میلی گرم در لیتر) یا خیلی زیاد (روش هوادهی هوا ﹥ 2 میلی گرم در لیتر) باعث می شود کیفیت آب پساب بدتر شود یا حتی از استاندارد فراتر رود. بنابراین ، باید به نظارت بر میزان اکسیژن محلول در دستگاه درمان بیولوژیکی و پساب مخزن رسوب آن توجه کامل شود.
روش تیتراسیون ید برای بازرسی در محل مناسب نیست و استفاده از آن برای نظارت مداوم یا تعیین در محل اکسیژن محلول دشوار است. روش الکترود فیلم به روش الکتروشیمیایی در نظارت مداوم اکسیژن محلول در سیستم تصفیه فاضلاب استفاده می شود. به منظور درک مداوم تغییرات در انجام مایع مخلوط در مخزن هوادهی در هنگام تصفیه فاضلاب در زمان واقعی ، از یک پروب الکتروشیمیایی آنلاین استفاده می شود. در عین حال ، DO Meter نیز بخش مهمی از سیستم کنترل و تنظیم خودکار اکسیژن محلول مخزن هوادهی است و نقش مهمی در عملکرد عادی سیستم تنظیم و کنترل دارد. همچنین این یک پایه مهم برای اپراتورهای فرآیند برای تنظیم و کنترل عملکرد طبیعی درمان بیولوژیکی فاضلاب است.
49. اقدامات احتیاطی برای تعیین اکسیژن محلول توسط تیتراسیون ید چیست؟
هنگام جمع آوری نمونه های آب برای تعیین اکسیژن محلول ، به خصوص مراقب باشید. نمونه های آب برای مدت طولانی نمی توانند با هوا در تماس باشند و نمی توانند هم زده شوند. هنگام نمونه برداری در مخزن جمع آوری آب ، از یک بطری اکسیژن حل شده 300 میلی لیتری به دهان باریک با یک ضربه شیشه ای استفاده کنید و دمای آب را همزمان اندازه گیری و ضبط کنید. علاوه بر این ، هنگام استفاده از تیتراسیون ید ، علاوه بر انتخاب یک روش خاص برای از بین بردن تداخل پس از نمونه گیری ، زمان ذخیره سازی باید تا حد امکان کوتاه شود و بهتر است بلافاصله آن را تجزیه و تحلیل کنید.
از طریق پیشرفت در فن آوری و تجهیزات و با کمک ابزار دقیق ، تیتراسیون ید هنوز دقیق ترین و قابل اطمینان ترین روش تیتراسیون برای تجزیه و تحلیل اکسیژن محلول است. به منظور از بین بردن تأثیر مواد مختلف تداخل در نمونه های آب ، چندین روش خاص برای تصحیح تیتراسیون ید وجود دارد.
اکسیدها ، مواد کاهش یافته ، مواد آلی و غیره موجود در نمونه های آب با روش تیتراسیون ید تداخل می کنند. برخی از اکسیدان ها می توانند یدید را به ید (تداخل مثبت) آزاد کنند ، و برخی از عوامل کاهش دهنده می توانند ید را به یدید کاهش دهند (تداخل منفی). هنگامی که رسوب منگنز اکسیده شده اسیدی می شود ، بیشتر مواد آلی می توانند تا حدی اکسیده شوند و در نتیجه خطاهای منفی ایجاد می شود. روش تصحیح آزید می تواند به طور مؤثر تداخل نیتریت را از بین ببرد و از روش تصحیح پرمنگنات پتاسیم می توان برای از بین بردن تداخل استفاده کرد که نمونه آب حاوی آهن کم ارزش است. هنگامی که نمونه آب حاوی رنگ ، جلبک و مواد جامد معلق است ، باید از روش تصحیح لخته سازی آلوم استفاده شود و از روش تصحیح اسید اسید سولفات-آمینوزولفونیک مس برای تعیین اکسیژن محلول مخلوط لجن فعال استفاده می شود.
50. اقدامات احتیاطی برای تعیین اکسیژن محلول در روش الکترود فیلم نازک چیست؟
الکترود فیلم نازک از یک کاتد ، آند ، الکترولیت و یک فیلم نازک تشکیل شده است. حفره الکترود با محلول KCl پر شده است. فیلم نازک الکترولیت و نمونه آب را برای اندازه گیری جدا می کند و اکسیژن محلول از طریق غشای پخش می شود. پس از افزودن ولتاژ قطبی سازی ثابت DC از 0.5-1.0 ولت بین دو الکترود ، اکسیژن محلول در آب اندازه گیری شده از طریق فیلم عبور می کند و روی کاتد کاهش می یابد و جریان انتشار متناسب با غلظت اکسیژن را ایجاد می کند.
فیلمهای متداول فیلم های پلی اتیلن و فلوئوروکربن هستند که به مولکول های اکسیژن اجازه می دهند از طریق آن عبور کنند و از خواص نسبتاً پایدار برخوردار باشند. از آنجا که این فیلم اجازه می دهد تا انواع گازها نفوذ کنند ، برخی از گازها (مانند H2S ، SO2 ، CO2 ، NH3 و غیره) به راحتی امکان پذیر بودن بر روی الکترود شاخص نیستند ، که باعث کاهش حساسیت الکترود و باعث انحراف در نتایج اندازه گیری می شود. روغن ، گریس در آب اندازه گیری شده و میکروارگانیسم های موجود در مخزن هوادهی اغلب به فیلم پایبند هستند و به طور جدی بر صحت اندازه گیری تأثیر می گذارند ، بنابراین به طور منظم تمیز کردن و کالیبراسیون لازم است.
بنابراین ، برای الکترود غشایی که در سیستم تصفیه فاضلاب مورد استفاده قرار می گیرد ، در سیستم تصفیه فاضلاب مورد استفاده قرار می گیرد ، لازم است که به طور دقیق از روش کالیبراسیون سازنده پیروی کنید ، و به طور مرتب تمیز ، کالیبراسیون ، دوباره پر کردن الکترولیت و جایگزینی فیلم الکترود. هنگام تعویض فیلم ، باید با دقت انجام شود. اول ، لازم است که از آلودگی اجزای حساس جلوگیری شود و دوم ، لازم است توجه به عدم باقی ماندن حباب های کوچک در زیر فیلم ، توجه کنیم ، در غیر این صورت جریان باقیمانده افزایش می یابد و بر نتایج اندازه گیری تأثیر می گذارد. برای اطمینان از داده های دقیق ، جریان آب در نقطه اندازه گیری الکترود غشایی باید دارای تلاطم خاصی باشد ، یعنی محلول آزمایش عبور از سطح غشای باید سرعت کافی جریان داشته باشد.
به طور کلی ، از هوا یا نمونه هایی با غلظت DO شناخته شده و نمونه های بدون DO می توان برای کالیبراسیون استفاده کرد. البته بهتر است از نمونه آب مورد آزمایش برای کالیبراسیون استفاده کنید. علاوه بر این ، برای تأیید داده های تصحیح دما ، باید یک یا دو نقطه به طور مکرر بررسی شود.
51. شاخص های مختلفی که منعکس کننده ماده ارگانیک سمی و مضر در آب هستند چیست؟
به جز یک بخش کوچک (مانند فنل های فرار و غیره) ، بیشتر مواد آلی سمی و مضر در فاضلاب مشترک برای تجزیه و تحلیل تخریب دشوار است و همچنین برای بدن انسان مانند ، مانند سوابق نفتی ، ارگانوکلر و ارگانوفسفوروس سموم دفاعی (مولون) ، مولیوم مولر پلی کلوچه (Polychlorinated Aromatic (Plycllorinated Aromatic) ، PolyChlorinated Aromatic (Plychlorinated Aromatic) ، PolyChlorinated Aromatic (Plychlorinated) ، PolyChlorinate Aromatic (Plychlorinated))). پلیمرهای مصنوعی (مانند پلاستیک ، لاستیک مصنوعی ، الیاف مصنوعی و غیره) ، سوخت و سایر مواد آلی.
استاندارد ملی انتشار جامع GB 8978-1996 مقررات سختی را در مورد غلظت فاضلاب حاوی مواد ارگانیک سمی و مضر فوق که توسط صنایع مختلف تخلیه شده است ، تنظیم کرده است. شاخص های خاص کیفیت آب شامل بنزو (A) پیرن ، نفت ، فنل های فرار ، سموم دفع آفات ارگانوفسفوروس (اندازه گیری شده در P) ، تتراکلرومتان ، تتراکلورتیلن ، بنزن ، تولوئن ، M-Cresol و 36 مورد دیگر است. صنایع مختلف شاخص های متفاوتی برای فاضلاب تخلیه آنها دارند. آنها باید نظارت كنند كه آیا شاخص های كیفیت آب آنها بر اساس اجزای خاص فاضلاب كه آنها تخلیه می كنند ، استانداردهای ملی انتشار را رعایت می كنند.
52. چند نوع ترکیبات فنلی در آب وجود دارد؟
فنل یک مشتق هیدروکسیل بنزن است و گروه هیدروکسیل آن مستقیماً به حلقه بنزن متصل می شود. با توجه به تعداد گروه های هیدروکسیل در حلقه بنزن ، می توان آن را به مونوفنول (مانند فنل) و پلی فنول تقسیم کرد. با توجه به اینکه آیا می تواند با بخار آب به روشی اکوتروپیک فرار کند ، به فنل فرار و فنل غیر فرار تقسیم می شود. بنابراین ، فنل ها نه تنها به فنل اشاره می کنند ، بلکه شامل اصطلاح کلی برای ترکیبات فنلی جایگزین شده توسط هیدروکسیل ، هالوژن ، نیترو ، کربوکسیل و غیره در موقعیت های ارتو ، متا و پارا نیز هستند.
ترکیبات فنلی به بنزن و مشتقات حلقه چگالش شده هیدروکسیل آن اشاره دارند که از انواع مختلفی برخوردار هستند. به طور کلی اعتقاد بر این است که فنل هایی با نقطه جوش زیر 230 درجه سانتیگراد فنل های فرار هستند ، در حالی که فنل هایی با نقطه جوش بالاتر از 230 درجه سانتیگراد فنل های غیر فرار هستند. فنل های فرار در استانداردهای کیفیت آب به ترکیبات فنلی اشاره می کنند که می توانند در هنگام تقطیر با بخار آب فرار کنند.
