I. "اتلاف لجن" در زلال ساز ثانویه چیست؟
زلال ساز ثانویه (یا مخزن ته نشینی ثانویه) یک واحد مهم برای جداسازی جامد-مایع در سیستم های لجن فعال است. هنگامی که لجن فعال به درستی ته نشین نمی شود و به جای آن به سطح شناور می شود یا با پساب خارج می شود، این پدیده به عنوان "از دست دادن لجن" یا "بالا رفتن لجن" شناخته می شود. این امر به صورت افزایش جامدات معلق پساب (SS) و بدتر شدن کیفیت آب بیش از استانداردهای تخلیه آشکار می شود.
II. علل هدررفت لجن در زلال ساز ثانویه و اقدامات اصلاحی
1. افزایش به دلیل نیترات زدایی
مکانیسم: نیتریفیکاسیون در مخزن هوادهی نیترات تولید می کند. پس از ورود به زلال ساز ثانویه، لجن تحت شرایط بدون اکسیژن (DO <0.5 میلی گرم در لیتر) نیتروژن زدایی می شود و گاز نیتروژن (N2) تولید می کند. حباب های گاز به لخته های لجن چسبیده و چگالی آنها را کاهش داده و باعث شناور شدن آنها می شود.
ویژگی ها: لجن در حال افزایش به صورت دانه های برف-شبیه دانه ها ظاهر می شود. هنگامی که با یک میله شیشه ای هم زده می شود دوباره غرق می شود (که آن را از تجزیه بی هوازی متمایز می کند).
شرایط محرک:
نسبت بازگشت لجن کم (به عنوان مثال، < 25٪)، که منجر به طولانی شدن زمان ماند لجن در زلال ساز ثانویه می شود.
افزایش دما (تابستان) که سرعت نیترات زدایی را تسریع می کند.
اقدامات اصلاحی:
افزایش نسبت بازگشت: برای کاهش زمان ماند لجن در زلالکننده ثانویه، نسبت را به 80-100 درصد افزایش دهید.
افزایش تخلیه لجن: غلظت لجن را کاهش دهید و سن لجن را کوتاه کنید.
2. بالا آمدن در اثر تجزیه لجن (شرایط سپتیک)
مکانیسم: هوادهی ناکافی منجر به محرومیت لجن از اکسیژن می شود و زمان ذخیره بیش از حد لجن باعث متابولیسم بی هوازی درون لجن در زلال ساز ثانویه می شود. این باعث تولید متان (CH4) و دی اکسید کربن (CO2) می شود که باعث بالا آمدن لجن می شود.
خصوصیات: لجن سیاه و بدبو- است و به صورت توده های بزرگ و ناپیوسته بلند می شود. پس از هم زدن با یک میله شیشه ای، غرق نمی شود-یا خیلی آهسته فرو می رود-. رنگ به طور معمول مات یا سیاه است.
علت شایع: مناطق مرده در زلال ساز ثانویه که منجر به تجزیه بی هوازی لجن در آن نواحی می شود.
اقدامات اصلاحی:
افزایش هوادهی: برای جلوگیری از ورود لجن به حالت بدون اکسیژن، سطح اکسیژن محلول (DO) را در پساب افزایش دهید. افزایش سرعت تخلیه لجن: لجن اضافی را به سرعت حذف کنید تا زمان ماند آن در زلال ساز ثانویه کاهش یابد.
لجن خراش ها و تجهیزات حذف لجن را بازرسی کنید: تیغه های خراش دهنده را از نظر آسیب بررسی کنید و به سرعت آنها را تعمیر کنید تا از "مناطق مرده" در پایین زلال ساز جلوگیری کنید. پمپ های لجن را برای انسداد و غیره بررسی کنید.
3. از دست رفتن لجن به دلیل حجیم شدن رشته ای
مکانیسم: تکثیر بیش از حد باکتری های رشته ای منجر به ساختار لخته لجن فعال شل می شود. عملکرد ته نشینی زمانی که SVI > 150-200 باشد به شدت بدتر می شود و باعث از بین رفتن لجن همراه با پساب می شود.
معیارهای تشخیصی: SVI > 150 نشان دهنده تمایل به حجیم شدن است. SVI > 200 حجیم شدن را تأیید می کند.
اقدامات اصلاحی: برای محرک ها و اقدامات درمانی مرتبط با این عارضه به مقاله «علل و راه حل های حجیم شدن رشته ای» مراجعه کنید.
4. تجزیه لجن (بیش از-هوادهی/سمیت)
مکانیسم:
هوادهی بیش از حد: هوادهی بیش از حد طولانی مدت باعث تنفس درون زا لجن فعال می شود. عملکرد لخته سازی لخته های میکروبی کاهش می یابد، که منجر به تجزیه لجن و از بین رفتن لخته های ریز همراه با پساب می شود.
سمیت لجن: هجوم مواد سمی (فلزات سنگین، سیانیدها، سموم آلی و غیره) عملکرد متابولیک میکروبی را مختل می کند.
خصوصیات: پساب کدر، ذرات معلق ریز در مایع رویی، و فاز ته نشینی آزاد طولانیمدت-.
اقدامات اصلاحی:
تنظیم سرعت هوادهی: اکسیژن محلول (DO) را در 2 تا 4 میلی گرم در لیتر در خروجی مخزن هوادهی نگه دارید تا از هوادهی بیش از حد جلوگیری شود.
بررسی مواد سمی: ورودی را از نظر فلزات سنگین، سیانیدها یا سموم آلی بررسی کنید.
5. بار شوک هیدرولیک (اضافه بار)
مکانیسم: بارگذاری ضربه ای شایع ترین علت از بین رفتن لجن به ویژه در فصل بارندگی است.
مشخصات: پساب حاوی ذرات معلق ریز است، پوشش لجن بالا می رود و عملکرد ته نشینی در زلال ساز ثانویه ضعیف است.
اقدامات اصلاحی: نرخ جریان ورودی را بر اساس بار طراحی تنظیم کنید.
6. پیری لجن
مکانیسم: سن بیش از حد لجن باعث می شود که لجن فعال وارد فاز تنفس درون زا شود. لخته ها شل می شوند، عملکرد ته نشینی بدتر می شود و تراکم پذیری بدتر می شود. خصوصیات: در طول آزمایش ته نشینی، لجن فعال در فاز تراکم به جای درشت و متراکم، ریز و متراکم به نظر می رسد. رنگ آن روشن است و لخته ها قوام خمیری دارند.
اقدامات اصلاحی: افزایش سرعت تخلیه لجن، کوتاه کردن سن لجن، حذف لجن کهنه و ترویج رشد لجن جدید.
III. خلاصه
تلفات لجن از مخزن ته نشینی ثانویه عمدتاً به دو صورت ظاهر می شود: افزایش لجن ناشی از نیترات زدایی و افزایش لجن ناشی از بارگذاری بیش از حد پساب. اساساً، عملکرد ضعیف ته نشینی لجن دلیل اصلی از دست دادن لجن است. هنگامی که از دست دادن لجن رخ می دهد، با استفاده از این روش عیب یابی کنید: ابتدا، بار ورودی را بررسی کنید. دوم، سیستم های لجن پسماند و برگشت را بررسی کنید. سوم، اندازه گیری DO (اکسیژن محلول) و SV (حجم لجن). و چهارم، نظارت بر شدت هوادهی. پس از شناسایی علت خاص و انجام تنظیمات هدفمند فرآیند، مخزن ته نشینی ثانویه به سرعت شفافیت خود را به دست می آورد.