این همه لجن در تصفیه فاضلاب از کجا می آید؟

فاضلاب غنی از پروتئین حیوانی، خون، چربی، اسیدهای آمینه و اوره است که منبع غذایی عالی برای باکتری های هتروتروف است. لجن از اثرات ترکیبی دو فعالیت عمده میکروبی ناشی می شود:

1. سنتز و متابولیسم: تولید لجن اصلی پس از هوادهی و اکسیژن‌رسانی، باکتری‌های لخته‌دار مواد آلی موجود در آب را مصرف می‌کنند و آن را به دو کاربرد تقسیم می‌کنند:

① بخشی اکسید شده و به CO2، آب و آمونیاک تجزیه می شود تا انرژی برای بقا فراهم شود.

② مواد مغذی باقیمانده برای سنتز سلول های باکتریایی جدید استفاده می شود. میکروارگانیسم ها به طور مداوم تقسیم و تکثیر می شوند که منجر به افزایش مداوم در مقدار کل لجن می شود. فاضلاب با BOD بالا (تقاضای بیوشیمیایی اکسیژن) دارای نرخ تولید لجن بسیار بیشتر از فاضلاب خانگی است. ضریب نرخ تولید عادی Y≈0.6~0.7 کیلوگرم لجن خشک/کیلوگرم حذف BOD، به این معنی که به ازای هر 1 کیلوگرم ماده آلی بیوشیمیایی تجزیه شده، 0.6 تا 0.7 کیلوگرم لجن جدید تولید می شود.

2. تنفس درون زا: هنگامی که منابع غذایی کاهش می یابد، هوادهی بیش از حد انجام می شود، یا لجن برای مدت طولانی باقی می ماند، باکتری های پیر سلول های خود را برای حفظ حیات تجزیه می کنند و مقدار کل لجن را کاهش می دهند. فرمول (رشد لجن خالص): لجن اضافی خالص=رشد میکروبی جدید - خود-تجزیه توسط باکتری های پیر

3. جریان لجن در فرآیند کامل

3.1. مشروب مخلوط (آب فاضلاب + لجن در حال رشد مداوم) از مخزن هوادهی به وسیله نیروی جاذبه به مخزن ته نشینی ثانویه جریان می یابد، جایی که رسوب گرانشی لجن را از آب جدا می کند.

3.2. 70%~90% لجن ته نشین شده در کف مخزن ته نشینی ثانویه برای اطمینان از غلظت پایدار MLSS و حفظ ظرفیت تصفیه به مخزن هوادهی بازگردانده می شود.

3.3. لجن اضافی یا لجن اضافی باید به طور مرتب حذف شود. اگر لجن حذف نشود، MLSS به افزایش خود ادامه می دهد که منجر به DO ناکافی، حجیم شدن لجن، پساب کدر و گرفتگی شدید غشاء می شود. این یکی از دلایل اصلی گرفتگی غشا در پروژه مشتری قبلی شما است.

1. لجن فیزیکوشیمیایی قبل از تصفیه (فلوتاسیون/رسوب تانک + لجن پایین): صفحه‌های جلویی{3}، مخازن یکسان سازی، و مخازن شناورسازی در کشتارگاه‌ها مقادیر زیادی از: ضایعات گوشت، مو، مواد جامد معلق در خون، کوگولولو و پروتئین کوگول‌آز و کوگولوس را رهگیری می‌کنند. پس از افزودن PAC و PAM برای لخته سازی، لجن لخته تشکیل می شود. این قسمت به عنوان لجن بیولوژیکی طبقه بندی نمی شود بلکه به عنوان لجن فیزیکوشیمیایی با محتوای آب و چربی بالاتر طبقه بندی می شود. به طور جداگانه توسط فیلتر پرس تصفیه می شود و همچنین جزء مهمی از حجم کل لجن است.

2. لجن غیرآلی بی اثر: لجن، قطعات استخوان و رسوبات نمک کلسیم و منیزیم وارد شده از کف تمیزکاری کشتارگاه نمی توانند توسط میکروارگانیسم ها تجزیه شوند. اینها در مدت طولانی در لجن فعال انباشته می شوند و باعث افزایش MLSS، کاهش MLVSS و فعالیت و ته نشینی ضعیف لجن می شوند.

سه دلیل کلیدی:

1. پروتئین بالا و مواد آلی به راحتی تجزیه پذیر به عنوان سوبسترا: پروتئین و اسیدهای آمینه به آسانی توسط باکتری های هتروتروف مورد استفاده قرار می گیرند که منجر به تقسیم سریع باکتری ها، نسبت خوراک{2}به{{3} بالا (F/M) و رشد بی رویه لجن می شود.

2. نیتروژن و فسفر فراوان که امکان تولیدمثل میکروبی نامحدود را فراهم می کند: فاضلاب کشتارگاه به طور طبیعی حاوی نیتروژن و فسفر آمونیاک فراوان است که به طور کامل نیازهای تغذیه ای رشد میکروبی را برآورده می کند. هیچ ماده مغذی اضافی مورد نیاز نیست و تکثیر آن بلامانع است.

3. لخته‌های باکتریایی پوشش داده شده با روغن: روغن به سطح لجن‌های لجن می‌چسبد و مانع از تنفس درون‌زا می‌شود. باکتری‌ها به سختی-تجزیه می‌شوند و در نتیجه تجمع لجن افزایش می‌یابد.

1. کنترل زمان نگهداری لجن (SRT): زمان نگهداری لجن 8-12 روز برای فاضلاب کشتارگاه توصیه می شود. زمان نگهداری کمتر لجن منجر به تخلیه بیش از حد لجن و از دست دادن باکتری می شود. زمان نگهداری لجن طولانی تر منجر به تجمع لجن کهنه می شود، که به راحتی می تواند منبسط شود و غشا را مسدود کند. 2. زمان هوادهی مناسب را برای افزایش هضم درون زا افزایش می دهد. در صورتی که پساب با استانداردها مطابقت داشته باشد، هوادهی کمی بیش از حد در مرحله پایانی اجازه می دهد تا میکروارگانیسم های اضافی خود تجزیه شوند و فرکانس تخلیه لجن را کاهش دهد.

3. از حذف کامل روغن در هنگام شناورسازی هوای جلویی- اطمینان حاصل کنید. روغن وارد شده به مخزن تصفیه بیولوژیکی نه تنها تولید لجن را افزایش می دهد، بلکه عناصر غشایی را نیز می پوشاند، که عاملی کلیدی در ایجاد تفاوت در گرفتگی بین غشاهای جدید و قدیمی در محل مشتری است.

4. کاهش حجم لجن قبل از هیدرولیز بی هوازی. افزودن یک مخزن اسیدی هیدرولیز به قبل از تجزیه مولکول های پروتئینی بزرگ می تواند تولید لجن اضافی را بین 20 تا 30 درصد کاهش دهد.