PAC و PAM یک "دوگانه طلایی" کلاسیک در تصفیه فاضلاب هستند. با این حال، ترتیب، زمان، و مکان بسیار مهم است. ترکیبات نادرست به طور قابل توجهی اثربخشی را کاهش می دهد.
اول، ترتیب اصلی: ابتدا PAC، سپس PAM. این دستور تقریباً ثابت شده است.
PAC ابتدا ذرات معلق در آب را از طریق خنثی سازی بار بی ثبات می کند و لخته های کوچکی را تشکیل می دهد. سپس PAM این لختهها را با مولکولهای زنجیرهای بلند-پل میکند و آنها را به لختههای بزرگ و متراکم متصل میکند و رسوب را تسریع میکند. معکوس کردن ترتیب یا اضافه کردن آنها به طور همزمان باعث تداخل بین دو عامل می شود و کارایی آنها را به شدت کاهش می دهد.
بعد، فاصله. پس از افزودن PAC، زمان واکنش کافی باید در نظر گرفته شود، حداقل یک دقیقه، در حالت ایده آل یک تا سه دقیقه. هرچه دمای آب کمتر و کدورت بیشتر باشد، فاصله زمانی طولانیتر است.
در نهایت، محل دوز. PAC و PAM باید در نقاط جداگانه اضافه شوند و PAC در بالادست اضافه شود. در حالت ایدهآل، پس از افزودن PAC، باید در قسمتی از میکسر لوله یا منطقه همزن سریع جریان یابد، 1 تا 3 دقیقه باقی بماند و سپس PAM اضافه شود.
شدت هم زدن باید از الگوی همزدن اولیه قوی و به دنبال هم زدن ضعیف تر پیروی کند. پس از افزودن PAC، به سرعت در حدود 200 دور در دقیقه به مدت 1 تا 2 دقیقه هم بزنید. پس از افزودن PAM، سرعت هم زدن را به مدت 3 تا 5 دقیقه به 40 دور در دقیقه کاهش دهید تا از اختلال در لخته ها جلوگیری شود.